Dag 3 en 4

Dag 4
16 februari 2020

Foto’s

Het is zondag, dus geven we onze Huveneertjes een half uurtje extra slaap… maar dat vinden ze blijkbaar niet nodig. Om kwart na zeven horen we al rumoer in een kamer. En zoals een domino gaat dat ook met wakker worden. De kamers maken elkaar 1 na 1 wakker. Wekken om 8u is bijgevolg niet echt nodig, maar voor de zekerheid doen we toch onze ronde.
Vandaag bij het ontbijt: bruine broodjes met choco, beleg en melk/koffie of thee. Dit jaar is de thee in trek, meer dan andere jaren. Na wederom een heerlijk ontbijt, nemen we onze werkboekjes nog even onder handen. Tijd om ons dagboek in te vullen, de dorpjes van het Lechtal op de juiste plaats in te vullen of een puzzel op te lossen. Na dit werk, hijsen we ons in onze buiten-outfit en trekken we er op uit. We leren over de Lech, het debiet, bron en monding, linker en rechteroever. We ontdekken waar de Lech in uitmondt (Donau) en dat die op zijn beurt naar de Zwarte Zee stroomt. Ook de plaatselijke fauna en flora en de boomgrens wordt bekeken. We nemen een kijkje aan de plaatselijke waterzuivering. De kerk moeten we aan ons laten passeren, want we willen de kerkgangers niet storen. Die kans krijgen we later nog wel eens. Dit jaar hebben we 5 kookouders die ons verwennen: Pierre, Paula, Marc, Annemie en Patrick. Verwennen doen ze ons ook echt! Deze middag staat er heerlijke spaghetti op het menu, gevolgd door een Balisto voor wie wil. Na het middageten moeten we direct vertrekken richting Elbigenalp. Deze keer geen stalen ros die ons naar daar brengt, maar onze eigen voeten! We wandelen langs de Lech, langs weiden en langs een bevroren watervalletje. Onderweg worden er lustig sneeuwballen gegooid, in de sneeuw gedoken en gebabbeld. We wijzen hen op heuveltjes sneeuw, en dat daar wel eens een mesthoop onder kan liggen. Enkele kijken bedenkelijk, anderen laten onze raad voor wat het is en duikelen lustig verder. We bereiken het startpunt van de arrenslee. In groepjes van ongeveer 10 gaan onze Huveneertjes op weg. De anderen verkennen de plaatselijke kerk waar meester Robert na zijn deskundige uitleg wordt gevraagd of hij voor pastoor heeft gestudeerd 😉 ! Als iedereen terug is, gaan we even opwarmen in het café met een warme chocomelk, schiwasser of een frisdrankje. Ook een koekje wordt gesmaakt. Nadien nemen we de plaatselijke lijnbus om ons terug naar ons verblijf te brengen.

Bij aankomst komt de geur van versgebakken spek ons al tegemoet. Er is ook nog een soepje voor diegenen die willen. Een boterham met smeerkaas of confituur horen ook nog tot de mogelijkheden. Na het avondmaal is het verplichte douchetijd! Diegenen die niet in de douche zitten, kunnen hun ledlichtlampje verder afwerken, een spelletje spelen of een macramébandje maken. De macramébandjes zijn in trek… zijn deze voor zichzelf of om af te geven aan hun liefje? Cupido heeft dan toch de weg naar Oostenrijk gevonden en al enkele pijlen afgeschoten… wij hebben hierover geheimhoudingsplicht en kunnen dus helaas geen namen noemen <3, die zullen jullie zelf moeten ontfutselen bij thuiskomst!

Als iedereen fris gewassen is, is het tijd voor onze jaarlijkse Tirolerquiz onder leiding van juf Nicole. De andere leerkrachten nemen de taak van de 3 wijzen op zich: jureren, verbeteren en punten geven! In 8 groepjes van 5 gaan onze Huveneertjes de strijd met elkaar aan. Sport, muziek (hedendaags en al wat ouderwetser), fotoronde,… het lukt ze allemaal! De strijd wordt ronde na ronde heviger. De laatste ronde, hedendaagse muziek, zal alles bepalend zijn. We eindigen met een ex aequo… er moet een extra opdracht gegeven worden: speel Treue Bergvagabunden op kazou… Eén van de groepsleden mag zich kandidaat stellen om dit tot een goed einde te brengen. De druk ligt hoog, beiden hebben geen ervaringen met dit muziekinstrument. De jury steekt de koppen bij elkaar en neemt een beslissing. Beide ploegen krijgen elk de helft van de prijs: een pak colasnoepjes. De winnaars besluiten met iedereen te delen en de overschot onder hen te verdelen. Een mooi gebaar! Hiermee eindigt ook alweer een mooie dag op sneeuwklassen. De huveneertjes keren naar hun bedstee en om half tien worden de lichten gedoofd… we hopen op een rustige nacht. Wij steken nog even de koppen bij elkaar om de komende dag te bespreken, foto’s en verslagen klaar te maken en wijselijk te gaan slapen. Slaapwel.

Dag 3
15 februari 2020

Foto’s

Deze morgen waren we weer vroeg uit de veren. De Huveneertjes mochten tot 7u30 slapen en werden om 8 uur aan het ontbijt verwacht. In het midden van elke tafel prijkte deze keer een pot choco. Dat zo een klein ding kinderen gelukkig kan maken hebben we terstond gemerkt. Een mooi begin van een heel drukke dag. Na het ontbijt werd er nog even in de boekjes gewerkt. Rond 8u45 gingen we met zen allen de deur uit. We willen deze voormiddag de top van de Jöchelspitze van heel dichtbij bekijken. Doorstappen is de boodschap want om 9u10 moeten we de skibus nemen die ons aan de kerk van Bach oppikt.  Aan onze smeekbede om de sneeuw te laten liggen waar de weergoden het hebben gedropt wordt deze keer gehoor gegeven. Ons dreigement dat we bij het missen van de bus het hele eind bergop te voet gaan afleggen zal hieraan niet vreemd geweest zijn. Met ons erbij is de bus overvol. Niemand klaagt, niemand zaagt. Wat te voet meer dan een uur duurt gaat met dit vervoermiddel heel wat sneller. Geen 15 minuten later stappen we uit op de parking vlakbij de splinternieuwe skilift. Tot vorig jaar kon je de top bereiken door het nemen van een zetellift. Het nemen van deze lift was een heel avontuur.

Even terug in de tijd.  

De Huveneertjes stellen zich per twee op en schuiven geduldig aan. De snelheid van de zetellift wordt gelukkig aangepast aan ons voetgangers. Opstappen (het is eerder opscheppen) is een belevenis. Gegil (niet alleen door meisjes) verstoort de rust van de zonnekloppers op het nabijgelegen terras. Voor de rest geruisloos en af en toe schommelend stijgen we richting spitse van de Jöchel. Afstappen vraagt van skiloze liftnemers een zekere behendigheid. Skiërs laten zich zachtjes vooruit glijden, maken dan een scherpe bocht naar rechts en storten zich met een ware doodverachting in de diepte. Wij moeten het anders aanpakken. Zowel voor wie links als voor wie rechts zit is de inleidende beweging identiek. Laat je onderuit zakken tot je staartbeen de metalen stang raakt op de rand van het zitgedeelte van de zetellift. Grijp met beide handen deze rand stevig vast. Zorg ervoor dat de schouderbladen nog steeds de rugleuning raken. Span je bil- en dijspieren. Zet nu tegelijkertijd af met beide schouderbladen zodat het bovenlichaam los komt van de leuning, zoek steun met één van de voeten op de grond en duw krachtig af met de handen, zwaai de nog in de lucht zwierende vrije voet voorwaarts en zet aldus een stap. Recht je rug en zet minstens nog drie stappen voorwaarts. Het is heel belangrijk dat dit vloeiend en in een fractie van een seconde wordt uitgevoerd. Als je in de eerste fase geen rekening hebt gehouden met je rugzak DAN ZEDDE GEZJOST. Wie links zit wijkt naar die kant uit, laat de lift passeren en steekt ter hoogte van het poortje over. Wie rechts zit hoeft zich slechts in een bocht naar rechts te leggen om het afstappen tot een goed einde te brengen. Misverstanden moeten tot elke prijs worden vermeden.

Zo ging het vroeger. Nu dienen we ons in groepjes van 8 te verdelen. Onze kinderen zien het helemaal zitten om dit technisch wonder uit te proberen. We hebben alle tijd om rustig in te stappen. Eenmaal los van de opstapplaats gaat het heel wat sneller wat een paar kinderen toch heel even doet schrikken. Ze moeten even bekomen van deze blitzstart. De volgende kreten zijn er van bewondering. Ze vinden het uitzicht prachtig. Een enkeling vraagt zich luidop af of dit kabinneke wel goed vasthangt. Ik probeer zijn paniekaanval te counteren met te zeggen dat we als dat moest loskomen, zoals het balletje van een flipperkast naar beneden gaan rollen. Hij gelooft gelukkig snel dat dit een grapje is. Boven aangekomen nemen we enkele groepsfoto’s. De kinderen gaan ravotten in de diepsneeuw. Wij installeren ons in de ligzetels, observeren dit tafereeltje vanop een afstand en genieten mee. Voor we aan de terugtocht beginnen worden de Huveneertjes getrakteerd op een drankje naar keuze. Almdudler valt bij velen in de smaak. Wanneer we uit de skilift stappen wachten Pieter en Magda ons op. De Hingenaars kennen de streek hier op hun duimpje en begeleiden ons op de terugweg. Te voet bergaf ziet iedereen wel zitten. Terug in Breughel staan de kookouders al klaar om onze Huveneertjes te verwennen. Ze zijn heel tevreden over de goede eetlust van onze kinderen en misschien nog belangrijker: ook hun houding vinden ze top. Dat is iets wat we zeer graag horen. Even platte rust want om 14u00 worden we verwacht op de skipiste. De zon heeft zeker een positieve uitwerking op hun doorzettingsvermogen. Ze gaan er duidelijk voor en laten graag zien hoe goed het wel gaat. Terug ‘thuis’ staat een laat vieruurtje klaar. Dat geeft ze weer wat energie. De boekjes worden weer boven gehaald en tot het avondmaal wordt er hard in gewerkt. De mededeling dat we gaan rodelen zorgt voor heel wat enthousiasme.

Rodelen is nog altijd hetzelfde als vroeger.

Wat heb je nodig (behalve de slee die ze ons ter plaatse gaan geven). Stevige schoenen (liefst met een stalen tip). Een waterafstotende skibroek. Een aerodynamische helm. Een warme jas. Handschoenen of wanten.

Wat moet je weten. Je zit met twee op één slee. Elke beweging die je maakt heeft effect op de richting en de snelheid van de slee. Diegene die vooraan zit houdt de baan in het oog (op zijn minst met één oog). De tweede houdt de eerste vast ter hoogte van de lenden (geen armen rond de nek slaan en/of er het open oog mee bedekken). De tweede mag al dan niet mee remmen of sturen. Sturen: druk de rechtervoet in de sneeuw en gij zult naar rechts gaan (en omgekeerd). Als je dit iets te lang laat duren zal je achteruit verder sleeën. Indien dit zich voordoet moet de tweede (die nu dus vooraan zit) zijn/haar hoofd meer dan 45° draaien en het linker oog (bij draai van het hoofd naar links) open doen. De eerste, die nu achteraan zit mag nu zijn/haar ogen sluiten en het beste hopen. Remmen: druk beide voeten in de sneeuw en gij zult afremmen. Plant tegelijkertijd vier hielen met volle kracht in de sneeuw en gij zult gelanceerd worden in een hoek van 45°, schuin naar voor. Laat de slee dan los en laat de zwaartekracht haar werk doen. Dat is rodelen.

We gunnen ze het graag maar zijn altijd blij als ze heelhuids terug de bus opstappen.

Ook dit jaar zal deze activiteit weer de geschiedenis ingaan als één van de hoogtepunten van de sneeuwklassen. Om 21u00 duiken de Huveneertjes hun bed in. Ze zijn moe. Morgen mogen ze uitslapen. Wij ook.

Om je beter van dienst te zijn maakt deze site gebruik van cookies.

Accepteer onze cookies om zo vlot mogelijk op onze website te surfen. Meer info over het privacybeleid, klik hier