Dag 5 en 6

Foto’s
Dag 6
18 februari 2020

Het was vandaag weer vroeg dag. Om 7u30 starten we met onze ochtendrituelen. Ontbijt op bed kan je hier niet bestellen daarom zitten we om 8 uur gezellig samen in de daarvoor bestemde ruimte. Er staat voor iedereen een  diep bord klaar. Ik weet dat we gisteren niet al de soep hebben opgegeten maar zoveel zal er toch niet over zijn dat we dit vanmorgen nog een keer krijgen voorgeschoteld? Gelukkig dienen ze om er een paar scheppen cornflakes in te doen en dit dan rijkelijk met melk te overgieten.  Van ver lijkt het toch een beetje op soep. Ons jonge volkje lust dit graag.

Na het ontbijt werken we in onze boekjes. De Huveneertjes krijgen daarna tijd om zich om te kleden. De bus staat al klaar om ons naar de skipiste te brengen.  Niet te warm aankleden en zonnecrème zijn moetjes. Een skibril of een zonnebril, die keuze mogen ze zelf maken. Twijfelaars nemen dan maar beide mee. Ruim op tijd komen we op de skipiste aan. Sommigen voeren (nog steeds) een ongelijke strijd tegen hun skischoenen. Geef toe het zijn onhandige dingen tot je er mee op skilatten staat. Ze worden geholpen.  De sneeuw is gladder dan de dagen ervoor. Een vers laagje zou welkom zijn. Hiermee hebben onze Huveneertjes dan weer geen enkel probleem. Onder een stralend winterzonnetje volgen ze het spoor van hun monitor. Veel technische uitleg moeten ze niet meer krijgen. Oefenen is nu aan de orde.

Na de les pakken we in en voert Nancy ons terug tot aan de voordeur van Breughel. In een mum van tijd krijgen hun skispullen een plaats want bij het binnenkomen hadden ze al snel door wat er deze middag op het menu staat: frietjes!  Sla, tomaat en een schnitzelding vervolledigen het hoofdmenu. Voor een sausje (mayonaise en/of ketchup) moesten ze niet bijbetalen.

Geen platte rust. Daarvoor hebben we geen tijd. Rond 14 uur nemen we de bus naar Holzgau. In hetzelfde dorp zijn we gaan rodelen, nu gaan we op zoek naar de hangbrug. Normaal stappen we af aan de kerk maar één van de begeleidsters (ik ga geen naam noemen maar twasse kik) stapte met enkele kinderen te vroeg af waardoor de rest die dit zag gebeuren zo goed was ook de bus te verlaten. De vooraf geplande korte maar steile wandeling bergop werd daardoor met één bushalte afstand verlengd. (Mijn welgemeende excuses maar ik heb het zelf ook moeten doen.)

Het was het allemaal de moeite waard want de hängebrücke is werkelijk sensationeel. 

“Sinds 2012 overspant een indrukwekkende hangbrug de romantische Höhenbachtal-bergkloof. Het is een adembenemende ervaring deze 200 meter lange brug op een duizelingwekkende hoogte van 110 meter over te steken. De touwhangbrug leidt vanaf de zonnige helling op de Gföllberg naar het zonnige plateau bij de Schiggenberg en overbrugt de kloof op de 125 km lange Lechweg.”

Zo staat het beschreven op het internet. De romantische kloof heb ik niet ervaren maar het duizelingwekkende gevoel had ik wel. Twee van onze Huveneertjes hebben gepast voor deze adembenemende ervaring, daar heb ik alle begrip voor.

De terugweg was wel veel korter dan de heenweg.

Om half vijf hadden we ons vieruurtje meer dan verdiend.

Tijd voor liekes zingen: het pizzalied, een ster, Nobelprijs, het vliegerlied, treue bergvagabunden, handjes draaien, boven op den berg, ’s nachts na tweeën, kuikentje piep pieperdepiep, enz. Iedereen deed enthousiast mee. Zes uur tijd, tijd voor het avondmaal. Er was weer een specialeke klaargemaakt door de kookouders. Volgens meester Robert waren het wentelteefjes. Dat spreekt hij uit met het accent op teefjes. Waarom weet ik niet. Volgens mij was het ‘gewonnen brood’.

Een douchestonde wordt ingelast zodat het zweet van de bewegingsmomenten tijdens de zangstonde wordt weggespoeld. Juf Hilde gebruikt die tijd om haar casino op te stellen. Meester Robert heet de gasten welkom en legt uit hoe alles in elkaar zit. Vijf en tien eurobiljetten konden worden ingezet bij: eenentwintigen – hoger lager – ei met bloem – vier op een rij – wie ben ik – kaarten blazen – nagel in de fles – washandje knijp – kaartje blaas – lucifers stapelen -memory – … Thor bleek de succesrijkste gokker.

Als juf Hilde een gokverslaving heeft veroorzaakt mag je het haar niet kwalijk nemen. De kinderen hebben zich kostelijk geamuseerd.

Rond 22 uur is alles peis en vree. Slaapwel.


Foto’s
Dag 5
17 februari 2020

Het is al maandag… de tijd gaat snel als je je amuseert. Als we onze gordijntjes open doen merken we dat het weer beter is dan verwacht. Ze voorspellen regen.. maar voorlopig doet de zon haar best om door de zachte wolkensluier te geraken. Om half 8 wekken we onze Huveneertjes, velen van hen moeten we nog uit dromenland halen.

Vandaag verjaart Zeb. We hebben onze polyvalente ruimte versierd met slingers en ballonnen en zijn plaats ligt vol cadeautjes en kaartjes. Hij glundert! We zingen met zijn allen ‘happy birthday’ en de cadeautjes worden geopend. Op de tafel staat ook een cake te pronken, gebakken door onze kookouders! Dat appreciëren we enorm. We schuiven onze benen onder tafel en beginnen aan ons ontbijt: pistolets, yoghurt, zoet en hartig beleg. Na het ontbijt nemen we even onze werkboekjes en starten aan wat papierwerk. Niet lang, want het vrij podium moet voorbereid worden. De groepsverdeling en het oefenen verliepen niet altijd van een leien dakje, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn gading gevonden. Zij tevreden, wij ook tevreden. Er wordt lustig gerepeteerd, gedanst, moppen voorbereid en toneel gespeeld. Wij zijn alvast benieuwd. Rond 10.30 uur trekken we onze skikledij aan. De heuvels een beetje verder roepen naar ons en de sleetjes zijn nog niet getest, dus vooruit met de geit. Aangekomen aan onze heuveltjes zijn we een beetje teleurgesteld dat er toch al wat bruine plekken te zien zijn, maar dat deert onze kinderen niet. De beste plekjes worden gezocht en daar gaan ze. Wie liever niet schuift of glijdt, bouwt een sneeuwkamp of oefent zijn/haar doelvaardigheden. Het zonnetje schijnt en we genieten van de frisse berglucht. Rond 12.15 uur stappen we terug naar ons verblijf waar de tafels al voor ons zijn gedekt. Een lekker soepje, aardappelen met boontjes en een stukje kotelet met als afsluiter een heerlijk vanillepuddingske. Ook Zeb gaat nog eens rond met zijn traktatie ( het zal niet de laatste keer zijn deze dag).

Tijd voor een platte rust hebben we niet. Nancy komt ons huisje al binnengevallen terwijl we nog aan het smullen zijn. Zij staat alweer paraat om ons veilig naar de skipiste te brengen voor onze derde skiles. Onze Huveneertjes schieten na het eten dus snel in hun skikledij, al staan sommigen een beetje voor een dilemma over hoeveel laagjes ze wel of niet moeten aantrekken. Het kwik in onze thermometer is immers alweer wat gestegen. Onder een stralende zon skiën is zalig, totdat je enkele keren de helling op en afgevlogen of gezwoegd (al naar gelang de ervaring) bent. Dan voel je algauw dat het zweet je uitbreekt. Gelukkig is het bij de meesten intussen geen angstzweet meer. We zien onze Huveneertjes gezwind vertrekken met hun skimonitor na het slaken van enkele vrolijke jodelkreten. En jawel, je kan zien dat het vandaag de derde les is. Elke groep gaat goed vooruit en ook de kinderen die nog nooit op latten hadden gestaan nemen intussen vlot de lift. Terwijl de gevorderde groep al snel uit het zicht verdwijnt met de ankerlift zien we dat ook de andere groepen zich naar een moeilijkere helling verplaatsen of zich op dezelfde helling telkens wat hoger naar boven laten brengen met de lift om zich aan de, steeds avontuurlijkere, afdaling te wagen. Het geeft soms wel heel grappige domino-effecten wanneer er ergens eentje van de lange sliert plots zijn evenwicht verliest en de volgende skiërs in de rij halsbrekende toeren uithalen om niet ook tegen de vlakte te gaan. Ook juf Marijke die op een bepaald moment even overmoedig werd en zich wat hoger waagde dan ze gewend was, ontdekte dat alle begin moeilijk is… Het werd een minder elegante landing in de sneeuw. Maar geen nood, vallen, daar kunnen we tegen. We laten onze moed niet zakken, krabbelen weer recht en doen gewoon verder. Overal rondom ons zien we glunderende gezichten. Het mag gezegd worden, onze Huveneertjes zetten door. Met rode kaken van de inspanning doen ze flink verder wat de skimonitoren van hen vragen. Niet één kind haakt af of zeurt! Zo zien we het graag!

Na twee uurtjes is het helaas weer tijd om naar ons huisje te gaan. Daar wacht ons een verjaardagsvieruurtje. De kookploeg heeft intussen de zelfgebakken cake voor ons aangesneden en een heerlijke bananenmilkshake gemaakt om terug op krachten te komen. Het moet gezegd, we worden deze week vaak verrast met lekkers. Ze sparen kosten nog moeite om onverwachte verrassingen op ons bord te toveren. Zo kregen we deze week ook al eens croquetjes, versgemaakte soep en vanavond staat er zelfs pizza op het menu! Dus roepen we hen er graag even bij. We kwelen uit volle borst een bedankliedje en  Zeb deelt nog een derde keer lekkers uit waarna iedereen zich voldaan naar zijn of haar kamer begeeft om droge kledij te gaan aantrekken.

Plots waaien er 2 mensen van JEKA binnen met een verrassing. Meester Robert is dit jaar, ja,  jullie lezen het juist,  de veertigste keer mee op sneeuwklassen!!!  40 jaar, dat mogen we niet ongevierd laten passeren, dachten ze bij JEKA. Meester Robert kreeg een fles Alpen schnaps en een zonnebril cadeau en natuurlijk een daverend applaus van ons allemaal! Omdat dit toch de dag is waar de ene verrassing de andere opvolgt deed JEKA er nog een schepje bovenop. Ze haalden een grote doos tevoorschijn met een warm en praktisch cadeautje voor elk kind, een muts. Koude oren zullen we de komende dagen dus alvast niet meer hebben, want de mensen van JEKA brengen ook een weersvoorspelling mee waar wij nog niet van op de hoogte waren: het zou opnieuw gaan sneeuwen. Een vers laagje sneeuw is welkom dus wij weer happy.

JEKA vertrekt weer en wij toveren de volgende activiteit uit onze hoed. Onze kinderen mogen hun creatief talent botvieren tijdens een tekenmoment. Ze gaan er helemaal in op en al snel verschijnen er allerlei wintertafereeltjes / -juweeltjes. Ze weten nog niet dat ze voor hun inspanning ook weer iets lekkers kunnen verdienen. Ook wij houden ervan hen af en toe te verrassen met een beloning. Een kinderhand is gauw gevuld en zeg nu zelf,  het is toch oh zo leuk voor iets een prijs te krijgen! Enkele kinderen zijn nog niet klaar met hun kunstwerk wanneer we moeten opruimen omdat het avondeten klaar staat om opgediend te worden. De winnaars van onze tekenwedstrijd worden dus later wel bekend gemaakt.

Et voilà daar komen de pizzabroodjes. De Huveneertjes laten het zich weer smaken! Mama’s en papa’s jullie hebben thuis een prima job gedaan want onze kinderen eten hier steeds met veel smaak!

Deze avond gaan we zoals al eerder gezegd verder de creatieve toer op. Wij zijn alvast benieuwd welke acts we allemaal te zien gaan krijgen. Nu trakteren de kinderen ons en elkaar met dans, toneel, en zang afgewisseld met moppentappen! Het belooft een leuk spektakel te worden. En wie weet … misschien zorgen de leerkrachten ook wel voor een verrassingsact.

En een spektakel werd het! We begonnen de avond met 9 acts, maar gaandeweg waren er nog kinderen die plotseling over hun schroom heenstapten en kwamen vertellen dat ze ook nog wel een nummertje wilden doen. Arthur ontpopte zich als een geboren entertainer. Hij babbelde de acts aan elkaar en verzon ter plekke leuke grapjes. Wij garanderen het jullie, daar gaan we later misschien nog wel meer van horen op TV! De nummertjes uitvoerig beschrijven zou ons te ver leiden maar als je de foto’s bekijkt kan je wel zien dat de sfeer er dik inzat! Met dank aan onze plaatselijke fotograaf! juf Hilde loopt de hele dag gewapend met de camera in de hand rond om alle momenten voor ons te vereeuwigen.

Zo, ook deze dag zit er weer op. Als we dit verslag voor jullie typen kijken we er alweer met een tevreden gevoel op terug. Graag tot morgen! Wordt vervolgd …

Om je beter van dienst te zijn maakt deze site gebruik van cookies.

Accepteer onze cookies om zo vlot mogelijk op onze website te surfen. Meer info over het privacybeleid, klik hier