Sneeuwklassen

De Beelden 

finale – dag7 –  dag 6 – dag 5 – dag 4 – dag 3 – dag 2 – dag 1

De Verhalen

21 en 22 februari

We gaan door tot het bittere eind.

Aan een worst zijn er twee, schijnt.

Lekker genieten, ook werken in ’t zweet.

Eén fantastische herinnering die ons hartje binnentreedt!

Vandaag rest ons enkel nog afscheid

En dat is wat ons spijt.

Bach heeft ons zeven dagen verwend.

Dat is wat ik in mijn geheugen prent.

Aan allen die hieraan werkten, dank je wel.

Het was niet allemaal kommer en kwel (grapje!).

Goedemorgen, morgen, goedendag, blij dat ik jullie begroeten mag.  Ik heb het weer gewonnen van mijn lawaaimakertje op het nachtkastje naast mij.  Ik ben me er goed van bewust dat wij vandaag een streep trekken onder een fantastische tijd samen met ons team en uiteraard onze kinderen.  Die lattenbodem en matrasje onder me ga ik niet missen.  Morgenvroeg zal ik wakker worden in een zetel in een autocar.  Ik weet niet waarvoor ik zou gaan.  Afwachten maar.   Opvallend weer hoe rustig het is in huis.  Ik val in herhaling, ik weet het.  Het blijft een wonder.

Onder de douche kom je weer stilaan tot leven.  Andere ochtend, zelfde routine, tijd om de baardharen te trimmen.  Het is niet te geloven, halfweg begeeft dat ding het.  Het zit dit jaar niet mee: mijn bril is al serieus scheef komen te staan en ik vrees voor het ergste; mijn scheerapparaat is naar de eeuwige jachtvelden.  Ik mag hopen dat het hierbij blijft.

Lakens vouwen we al op, kleren kunnen al in de koffer.  Dan is het tijd om de last post te blazen  in de gang.  Zo kunnen onze dapperen langzaam wakker worden en zich eventueel opfrissen.

Beneden in de refter treffen we alle vertrouwde gezichten.  De kookouders zijn in de waggel en ons team is bezeten alsof de bus hier elke minuut kan arriveren om ons naar huis te brengen.  Juf Hilde en meester Robert zijn druk in de weer met de gezamenlijke koffers met materiaal van Wintam.  Juf Nicole duikt weg in de rode koffer, de mobiele apotheek.  De koffer voor Hingene zal ik behoeden.  De muziekinstallatie blijft nog staan, kwestie van sfeer.  We luisteren naar MNM.  Zo pikken we nog wat info over de thuisbasis mee.

En daar zijn ze, 34 stuks, even over achten.  Magen grommen, de beer in ons wordt wakker.

Na het ontbijt en de actie van de ruimingsdienst, dagelijks 2 leerlingen per tafel, gaan onze kindjes de confrontatie aan met de werkboekjes.  Dagboeken worden aangevuld.  Een halfuurtje later mag iedereen inleveren.  Wij nemen de boekjes samen mee naar de klas.  Alle schrijfgerief nemen de kinderen mee naar boven om in de reiskoffer te proppen.  En dan is het zover…  (hier hoort tromgeroffel!)  reiskoffers moeten gepakt worden en ski-uitrusting moet eruit blijven.  Nu kan je vindingrijk zijn.  Je gooit al je vuile was in een openstaande valies van een kamergenoot en gaat dan wat socializen in een andere kamer.  Je kan ook mekaar helpen om dekens op te vouwen, want straks moeten die allemaal netjes in een kast.  Iemand kan de leiding nemen en de veiling openen.  Uiteraard moet je dan geïnteresseerden vinden om een bod te doen op de rijkdom aan gevonden voorwerpen.  Onze kroost heeft tijd genoeg om alles rustig te bekijken en tot een overeenkomst te komen wie wat wel of niet mee neemt naar huis.  Het gevoel van afwijzing overheerst.

De Wintamse vleugel van onze groep zet het op een lopen.  De rugzakken bengelen op de rug en geldbeugels zwieren in het rond op de tonen van ‘les lacs du Connemara’.  Gezichten glunderen.  Zeven dagen ingehouden koopwoede laait op.  Ik krijg spontaan zin naar buiten te lopen met magafoon om de inwoners van Bach op te roepen alle kinderen binnen te houden en ramen en deuren te sluiten.  De aanval op de plaatselijke ‘Spar’ is aangekondigd.  Er is geen weg meer terug.

Ondertussen is de Hingense afdeling inpakken nog duchtig in de weer.  Teamlid Nicole sleept een vuilniszak achter zich, doorheen elke kamer.  Hierin verdwijnt alle afval uit de kamervuilbakjes en restanten op de grond van snoep, koeken of ook lege petflesjes.  Wijzen we nog op loslopende aluminiumverpakkingen, want het gaat hier over overschotten van de heenreis en dat heeft ondertussen pootjes gekregen, dan is het moeilijk om daarvoor op de knieën te gaan.  Het wordt er niet makkelijker op wanneer onze Wintamse vrienden terugkeren met hun veroveringen.  Alle eigendomsrechten op confectie worden van de hand gewezen.  Nochtans treffen wij in hoeken en kanten nog sokken aan, maar wel van elk 1 exemplaar.  Dan vraag je je luidop af:”Sokken zijn meestal met twee, dus waar zitten de duo’s?”  Hierop verwacht je uiteraard geen antwoord en koffers terug uitkieperen is ook geen optie.  Naamloze kledingstukken helpen ons ook niet verder.  Een onderbroek ligt als een opgerolde worst bovenop een kast.  Het is gewoon dé blikvanger in een jongenskamer.  Blijkbaar ontgaat deze de kamereigenaars.  Mocht die haar verhaal kunnen doen, ik denk dat we achterover zouden slaan door het raam, op het balkon en over de balustrade tot op de straat.  Nu proberen we er ons niets bij voor te stellen.  Tussen duim en wijsvinger presenteren we het stukje ondergoed.  Onze verrassing is des te groter wanneer de kamergenoten unaniem de eigenaar aanwijzen.  Zaak opgelost en dus geseponeerd.  Hier kan justitie in België een puntje aan zuigen.

Wing Hingene is aan de beurt om de economie in Bach aan te zwengelen.  De zesdeklassers overleggen wat ze zullen aankopen, ze hebben nu voorkennis dankzij de Wintamse sneeuwklassers.  Slechts 100 m verderop start de veroveringstocht.  Het winkelbelletje rinkelt, het angstzweet bij de kassierster breekt uit.  Overleeft zij een tweede golf in amper een half uur?  De klanten geven hun ogen de kost en beslissen super snel.  In geen tijd ontstaat een file aan de kassa.  Er is maar één kassa, dus niemand ontsnapt eraan.  Juf Nicole neemt positie in aan de kassa.  Zij volgt alle transacties en helpt bij betalingen en teruggaven.  Ook de bevoegdheid ‘inpakken’ neemt zij erbij.  De bollen van Mozart zijn opgewaardeerd.  De datum op de verpakking is wel ok nu.  Juf Nicole moet overtuigend geweest zijn!  Wat een team hé!  Haar lidmaatschap wordt onmiddellijk met een jaar verlengd, wees daar maar zeker van.  Zoals Neil Armstrong het zou verwoorden: “Haar tussenkomst was een kleine stap voor de mens, maar een grote stap voor de mensheid.”  Als jullie hier ooit passeren, beste lezers, kunnen jullie de bollen waarschijnlijk niet verser krijgen.  Dank u wel, Nicole.  Oef, we staan terug buiten met z’n allen.  De zon straalt en geeft veel warmte.  Een Huveneertje hoort en ziet een breekbare verovering crashen op het asfalt.  Zij ziet zich genoodzaakt terug te keren op haar stappen en opnieuw de Spar te belagen.  De dame aan de kassa zakt langzaam weg onder de transportband.  Een derde invasie?  Neen, hoor, we stellen haar gerust.  Het is een eenvrouwsactie.  In geen tijd vervoegen we de groep en keren huiswaarts.  De Spar kan sluiten voor de rest van de week.  Die zijn binnen.

Het is zowat middag.  Onze kookouders hun laatste uren zijn ook geslagen… in Bach wel te verstaan.  Voor de verandering zorgen zij voor tomatensoep.  Nooit geweten dat Oostenrijk zo gekend was voor tomaten.  Zo gezegd, zo gezwegen, we zullen oppassen dat we ons lip er niet aan verbranden en voor de rest… morgen eten we thuis soep van echte groenten!  We zijn vol verwachting voor de hoofdschotel, penne met hesp.  Om het geheel te verlijmen kan je er voldoende kaas over strooien.  Kleeft het zootje ongeregeld aan je slokdarm, dan los je dat op met plat of bruisend water.  Wij vinden het een beetje jammer dat deze laatste warme maaltijd niet echt een volwaardige maaltijd is.  Liever zagen wij groenten en een stukje vlees.  Maar goed, wie baas is, heeft veel te zeggen.  Als dessert krijgen we een zoeternij, een koekje van Oreo.  Een dessert dat nooit kan mislukken, denken we dan.  Uit ervaring weten we al dat een pudding kan bevriezen en is dus geen aanrader.  Zeker niet als je dezelfde avond op de bus moet.  Tonijn in eigen nat kennen we.  Bij pudding is dat eerder verrassend.  Het is ook het eerste jaar dat we verplicht zijn oog in oog te staan met ontdooide pudding met een laagje slagroom.  Geen zicht, punt.  (beste lezer, als we sarcastisch beginnen te klinken… zo is het ook bedoeld!  Als we moe worden en we moeten weldra naar huis, dan krijgen we dat.  Vergeef het ons.)

Camera opgeladen, fototoestel idem.  Wij zijn klaar voor de skiwedstrijd.  Nancy staat heel vroeg voor de deur.  Zij gaat ons missen, dat weten we!  Wie gaat haar chocomelk betalen na een weddenschap?  Neen hoor, Nancy is een super lieve dame.  Ze heeft wel een minder mooi kantje, haar beperkt repertorium aan ‘muziek’.  De kinderen zijn nog niet gezeten of  André Hazes Junior speelt de boel plat.  Onze fanatiekelingen zijn bezig met de wedstrijd, André Hazes kan met zijn Junior de hoogste boom vóór de alpenweiden in.  Echt waar, de laatste rit naar de skipiste verloopt stil.

Ter plaatse nemen de kinderen de skischoenen.  Wij reiken de ski’s aan.  Het is warm in de container.  Om geen vuile voeten te hebben, trekken we alle water naar buiten.  De aftrekker staat klaar.  Het water is het resultaat van het smeltwater van sneeuw aan de ski’s.  Rond de ski’s en stokken hangt een bandje met nummer.  Wij trekken dat eraf en verzamelen ze voor volgend jaar.  De ski’s geven we aan de rechtmatige huurder.  Eén van onze kampioenen vergat handschoenen mee te brengen en panikeert.  Wij sussen en ik geef mijn handschoenen af.  Toch iets van mij dat ooit de skiwedstrijd zal meemaken!  Het is druk op de piste.  Nog scholen strijken neer.  Het kan toch niet waar zijn!  Zijn die hier allemaal voor de wedstrijd?  Dan kan dat hier nog laat worden!  Neen hoor, enkel onze skikampioenen skiën de slalom voor een medaille.  Nog een zestal Duitssprekenden worden toegevoegd.  Terwijl onze moedigen met rugnummer en met de bananenlift naar boven gehesen worden, vatten wij post dichtbij een van de vlaggetjes voor de slalomwedstrijd.  De camera wordt gefixeerd, dankzij de vaste hand van juf Nicole.  Naast ons staat een heer.  We knopen een gesprek aan.  Hij blijkt een Zwitser te zijn.  Een Zwitser die Oostenrijk bezoekt omwille van de bergen en de skisport?  En wij dachten dat JEKA de kroon spande met hun hotdogs!  Blijkbaar zijn de prijs en de gemoedelijke sfeer in Oostenrijk de doorslaggevende factor voor deze Zwitser!

En daar komen ze, ze doen dat goed!  Eenmaal mogen onze dapperen oefenen, twee maal skiën ze voor de wedstrijd.  We voelen de zonnewarmte.  Het is fantastisch, wel druk op de piste.  We mogen weer trots zijn op onze jongeren.  Ze kunnen allemaal skiën.  Eén voor één dalen ze af.  Tijdens het filmen, zwijgen we (elk storend geluid moeten we bij de filmmontage toch verwijderen).  We staan achter juf Nicole klaar met doekjes om het zweet af te drogen.  Dat cameraatje weegt minder dan een hotdog (met te veel mayonaise), maar de druk die op de schouders ligt, is immens.  Deze wedstrijd overdoen, indien de beelden mislukken, kan gewoon niet.  Oef, zonder kleerscheuren is deze wedstrijd afgelopen.  Hannelore neemt de hesjes met rugnummers aan en verwijst onze meisjes en jongens naar de kleinste piste.  Zij mogen nog alleen skiën, zonder monitor.  Ondertussen worden diploma’s aangevuld, tijden genoteerd.  Juf Hilde wenkt Armin.  Al een paar jaren hoopt zij met de sneeuwscooter de skipiste tot boven te bereiken.  Dit jaar lukt dat.  Met de gashendel open, verdwijnt zij in de verte samen met de eigenaar, tegen de steile helling van de piste op.  Jongens toch, wat hebben die twee wat wij niet hebben?  Niet antwoorden a.u.b. en vooral niet eerlijk zijn!  Juf Hilde kan weer wat afvinken van haar bucket list.  Juf Nicole, redster van de versheid van de bollen van Mozart.  En waar staan wij nu, Robert?  39 jaar of 29 jaar sneeuwklassen, ons rest enkel verder te doen zeker?

Rond vier uur zullen diploma’s en medailles uitgereikt worden.  Hannelore en Harald coördineren de wedstrijd, Michael leidt al een andere groep.  We zullen op hem moeten wachten.  We moeten onze Huveneerkes een halt toeroepen.  Het skimateriaal moet ingeleverd worden.  De bindingen van de schoenen moeten toe, opgekleefde nummers moeten eraf getrokken worden.  We dalen af in de skihut.  Daarna zijn ski’s en stokken aan de beurt.  Het lukt ons vlot om ons te ontdoen van het materiaal.  Een wachttijd breekt aan.  Uiteindelijk verschijnen de drie monitoren.  Ze lopen scheef onder het gewicht van de medailles: goud, zilver of brons.  Hun discipelen verzamelen rond hen in een halve cirkel.  De drie groepen staan dan ook nog behoorlijk ver uit elkaar.  Dit is een nachtmerrie voor onze filmploeg.  Dit wordt rondlopen als een kip zonder kop.  In elke groep gebeurt wel wat!  De camera loopt heet en het fototoestel gloeit; dan hebben we het nog niet over de helft van ons team die deze apparaten moeten bedienen.  Dit is nog nooit gebeurd, niet één bronzen medaille.  Enkel zilveren en gouden glinsteren in die Tirolerzon.  Ons maakt het niet uit welk kleurtjes die medailles hebben.  Onze kinderen hebben het weer klaargespeeld, zij mogen trots zijn.  Wij danken de monitoren en roepen onze sneeuwklassers samen voor een laatste groepsfoto.  We werpen een laatste blik op de piste en omgeving en druipen af, richting bus.  Ik keer nog snel snel weer om… dat blik op te rapen voor recyclage.  Onze dapperen vertellen over tijden en medailles.  In het heem verzamelen we de helmen, de namen erop worden verwijderd.

Iedereen verdwijnt op zijn/haar kamer.  Nu moet alles in de reiskoffer!  Die moet ook nog beneden geraken!  Alle bagage van Wintam wordt apart gehouden van deze van Hingene.  Dat heeft alles te maken met de opslag in de bagageruimte van de autocar.  Hingene zal eerst afstappen, Wintam erna.

Het laatste avondmaal plannen we om half zes.  Ik werp een blik  op de zelfbedieningstafel.  Het wordt meer een gewoonte dan rariteit.  Gelukkig heb ik niemand geraakt.  Charcuterie is zoals gewoonlijk aanwezig, ook choco en confituur en kaasjes en… o neen die uitgeholde broodjes en roze worsten die als ze samenwerken, transformeren tot hotdog.   We wensen de kindjes smakelijk eten.  De hotdogs zijn vandaag de delicatesse blijkbaar.  Die zien we nooit meer… terug!  Vooral niet tijdens de rit naar België hopelijk!  Maar ja, het zal donker zijn.  Dan kan je veel verdoezelen.  En what happens in Germany, stays in Germany.  Toch vinden we dat JEKA bij een hotdog een Touristilleke zou moeten aanbieden.  Dat kan de kost niet maken, wel de nacht van ons team.  Nicole maakt er geen spel van.  “Zolang dat ding (hotdog) niet terugbijt, is het voor haar ok.”  Probleem weer van de baan, zie.

Jeka heeft nog gezorgd voor een appel, een pakje koekjes en een flesje water.  Ons team pakt nog eens uit om de rantsoenen te bedelen.  Deze verdwijnen in de handbagage.  We danken Marcella, Irène en Chris door middel van een poëtisch momentje.  Zij zijn dankbaar en verzekeren ons dat het een goede groep was.  Fijn om te horen!

En dan is het wachten, wachten, wachten.  Uiteraard is de muziekinstallatie ondertussen ook ingepakt.  Kinderen zoeken spontaan naar een gezelschapsspel.

Rond halfacht wordt het donker in huis.  Een bus heeft zich immers vóór onze etalage geparkeerd.  Weg uitzicht, weg sfeer.  Kookouders, begeleiders en een groepje kinderen strijken neer en infiltreren met koffers en kartonnen dozen.  Ons team gaat in alarmfase.  Er mogen geen koffers door elkaar geraken!  De groep besluit met koffer en alle hebben en houden naar de kamers te trekken.  Onze kinderen veren recht om de bus te bestormen.  Loos alarm!  De chauffeur moet hier enkel lossen.  Deze bus is niet voor ons bestemd.  De tijd verstrijkt.  De roep naar een bus wordt alsmaar groter.  Een begeleidster van de groep die hierboven introk, trekt de stoute schoenen aan en staat toch op haar kousen voor ons.  “Kunnen jullie de reiskoffers al buitenzetten en de eetzaal ontruimen, zodat wij met onze kinderen aan tafel kunnen?  Wij zijn ook al een ganse dag onderweg!”  Die vraag overvalt ons team, nog steeds in alarmfase.  Boven klinkt een fluitsignaal.  De familie Von Trapp verzamelt waarschijnlijk om zich voor te stellen aan ons en staan netjes op een rij?  Juf Nicole herinnert zich nog dat hier op sneeuwklassen ooit een school alles deed op fluitsignaal.  Het zijn misschien dezelfde leerkrachten?

Rond acht uur willen we die klus gaan klaren.  Net op dat moment stopt er een bus voor de deur.  Oef.  Weet je, het is inmiddels donker.  Lang geleden is het ons ook overkomen dat een slaapzak van een sneeuwklasser naast vuilniszakken belandde en die hebben we nooit meer terug gezien (slaapzak natuurlijk, de sneeuwklasser wel).  Dus liever alles rechtstreeks in de bagageruimte van de autocar.  De kinderen stappen op en nestelen zich.  Onze vrouwelijke teamhelft waagt zich tussen de meute op de bus en delegeert.  De mannelijke helft slaat de handen in mekaar met de kookouders en geven alle materiaal aan.  Ook onze kookdames reizen met ons mee naar huis.  Tof hé!

Rond half negen trekken we voorgoed de deur van Breughel achter ons dicht.  De deur van de autocar is dan weer de verantwoordelijkheid van onze chauffeurs, het zijn er twee.  Meester Robert wordt vooraan ontboden om enkele afspraken te maken i.v.m. stopplaatsen en hoe lang we telkens willen stoppen.  Tja, nu kan het voor ons niet snel genoeg gaan natuurlijk.  Dus niet zo lang stoppen, enkel voor sanitaire behoeften en doorrijden.  We moeten mekaar niet meer leren kennen in een wegrestaurant in Duitsland en op een onmogelijk uur ’s nachts.  Daar hebben we tijd genoeg voor gehad.

Het is negen uur en we bereiken Stanzach.  We melden ons af.  Een hele groep kookouders of medewerkers van JEKA komen aan boord en nemen vooraan plaats, zo gaat dat gepensioneerden gaan voor.  En daar horen wij nog net niet bij!  We wensen mekaar een fijne avond.  Alle formaliteiten zijn vervuld en we kunnen afreizen.

Patrik neemt de micro in de hand en stelt zich voor aan de ganse meute.  Zijn collega achter het stuur is Peter.  P&P zijn echt waar toffe kerels.  Peter houdt wel van wat sociaal contact, noem hem maar een entertainer.  We zullen zo’n 3 uur bollen en dan een kwartiertje tijd krijgen voor de menselijke behoeften, kostprijs € 0,70 weet je nog, waarvan je € 0,50 kunt recupereren via een voucher.  We rijden de nacht in, het is vrij rustig op de wegen naar huis.  Een autocar met degelijk werkende dvd-speler is een uitdaging.  In deze autocar hebben ze op geen tv-scherm gekeken, hoor.  Er hangen er wel een stuk of vier.  De cinema is open, klaar voor de nachtfilm: safety first.  Ook nu geen popcorn of ijspralines natuurlijk, wij willen thuis geraken zonder buszieken.

Om 00.21 uur bereiken we Hohenlohe Nord.  Een koude slaat om mijn benen en het was al niet zo warm in de bus.  Geen wonder, want Peter heeft de deuren opengezet om de kans te geven uit te stappen.  Dat ons team aan de middelste deur een zetel gekozen heeft, is geen toeval.  We moeten weten hoeveel kindjes er uitstappen en ook weer instappen!  Aan deze halte hebben we maar een paar volgers, maar wel vrijwillig.  Weet je nog dag 1?  De politie in Duitsland verplicht mensen volger te worden met hun bordje ‘folgen’ op de achterzijde van de combi.  Zieligaards.  Als je een toiletbezoek brengt, word je geanimeerd.  Letterlijk op de plasbakken wordt een filmpje afgespeeld.  Deze keer gaat het over koffie, een latte.  Lekker!  Van deze stopplaats hadden we nog nooit gehoord.  De nachtmerrie van ons team om alle aanwezige kindjes te tellen op de bus.  Het licht gaat immers niet aan.  We tellen om de beurt om zeker te zijn dat we iedereen bij hebben.  De houdingen waarin ons kinderen slapen, eigenlijk krijg je medelijden.  Indien het een dierentransport betrof, Gaia zou er een spel van gemaakt hebben.  We kunnen voort.

Ik zoek mijn mp3-speler en steek mijn oortjes in.  Deze keer geen après-skinummers!  Het is stil op de bus.  Geen tv meer deze keer.  Om half vier stoppen we in Brohtal-Ost, nog nooit van gehoord.  We rijden tussen geparkeerde vrachtwagens.  Chauffeurs slapen hier hun roes uit.  Enkelen stappen uit de bus, waaronder ik.  Eigenlijk is het buiten betrekkelijk warm.  Het is wel vochtig (laaghangende wolken) en er waait een windje.  Position switch, onze chauffeurs wisselen van plaats.

Rond kwart voor vijf razen we Aachener Land voorbij.  Vanaf hier mag je twee en een half uur rekenen tot thuis.  Maar we moeten natuurlijk kookouders lozen!

Het is vijf uur en we betreden grondgebied Nederland.  Antwerpen is nog 127 km te gaan, maar je kan ook afslaan naar ‘Landgraaf’.  Geen zin om te gaan skiën rond dit uur!  En de businhoud slaapt.

Het is 05.11 uur.  We rijden België binnen.  Hier is het klaarlichte dag.  Straatlantaarns branden.  Het is half zes en houden halt in Houthalen – Helchteren.  Twee kookouders worden hier gedumpt en opgehaald door waarschijnlijk familieleden.  Ook chauffeur Peter wordt hier ontvoerd en weggebracht met een lichte bestelwagen.  Geven we dit aan of laten we begaan?  Patrik zijn vrouw neemt Peters plaats in.  Ook zij rijdt met de bus.  Ik heb het hier door.  Het drietal is gewoon van hier en Patrik en zijn vrouw moeten straks terugkeren als wij thuis zijn!

Op de klok in de bus 05.53 uur.  We zijn binnendoor gereden en staan voor het station van Hasselt.  Het is weer opendeurdag.  Ik verstop me onder de binnenvest van mijn skijas.  Marcella, Irène en Chris wuiven nog even en verdwijnen dan in het donker decor.  Zij moeten nog met de trein naar Landen.

Wij houden oogjes en snaveltjes toe en laten ons gewillig op toeren komen.  Het is al snel half zeven.  We verlaten de snelweg en houden een pauze op een verlaten parking ergens in de buurt van Geel.  Hier hangt een mist, jongens!  In die laaghangende wolken verdwijnen de schimmen van de laatste kookouders.  Ook zij worden opgehaald.

De bus is nu volledig van ons.  Een zachtdraaiende dieselmotor wiegt ons weer in slaap, voor eventjes.  Er is niet zo veel drukte op de weg.  We zijn sneller in Wommelgem dan verwacht.  We bellen snel het thuisfront en delen mee dat we vermoedelijk rond half acht zullen thuis zijn.  Natuurlijk kan de ring om Antwerpen nog roet in het eten strooien.  Maar neen hoor, ons vermoeden wordt bevestigd, we kunnen half acht halen.  Eenmaal op de A12 gaat het licht in de bus aan.  We wekken onze Huveneerkes.  We vragen hen schoenen aan te trekken en eigen spullen bij elkaar te zoeken.  We delen de identiteitskaarten uit, de klevertjes van de mutualiteit houden we bij.  Die gaan we gebruiken op de documenten bestemd voor een tussenkomst van het ziekenfonds in de sneeuwklassen.  Dat document zal met uw kind meegegeven worden in de klas!  Ook de diploma’s en het knutselwerk zullen we meegeven in de klas.  We verlaten de A12 voor de N16. Om half acht kunnen de aanwezige ouders hun oogappels in de armen sluiten.  Een gedeelte van de bagage moet uit de kofferruimte, hier kan het nog fout gaan.  Indien niet alles rimpelloos verloopt, kunnen we dat nog rechtzetten achteraf!

Ons team is in staat van ontbinding.  We wensen mekaar nog een fijn weekend toe.  Onze taak zit er voorlopig op.

Beste ouders, elk van ons heeft zijn/haar verhaal.  Jullie gaan ervan horen, hopelijk.  De foto’s op onze site vertellen ook heel veel.  En dan zijn er nog de bewegende beelden.  Uiteraard moet die montage nog gemaakt worden en dat is nog niet voor morgen!  Wanneer de film in de bioscoop verschijnt, kunnen we nog niet zeggen.  U hoort er nog van als het zover is!  In ieder geval beschouwt ons team deze editie (2019) als zeer geslaagd.  We zijn moe maar voldaan.

Dank ook voor de fijne reacties.  Wij ronden hier af, want we kunnen best wat rust gebruiken.  Oh ja en toch liever de zetels op deze jonge autocar (4 jaar) dan die lattenbodem in Breughel.

Auf wiedersehen!

20 februari

Te bed of niet te bed, that’s the question.  De houten lattenbodem is onverbiddellijk.  Toch maar beter dat we het nest verlaten en uitvliegen.  De plicht roept.  Het is een hemelsbreed verschil als je onder de douche verdwijnt.  Mijn kamergenoot hangt aan het scheerapparaat.  We wisselen van kamp.  Normaal binden we nu al een gesprek aan.  Deze morgen lukt dat iets minder.  Om half acht vervullen we de wekdienst.  Deze activiteit kunnen we al schrappen van ons to do-lijstje van vandaag.  Beneden vinden we de vrouwelijke helft van het team.

We hoeven niet te schreeuwen aan de trap.  De duifjes vallen.  Goedemorgen allemaal.  Wees gezeten en geniet van het ontbijt.  Wij doen mee.  De afruimdiensten vervullen hun taak.  Ook aan onze tafel.  De werkboekjes die op een hoopje liggen voor onze etalage, worden bezorgd aan hun rechtmatige eigenaar.  We testen onze kinderen hun kennis over de dorpen in het Lechtal en lezen in stilte over een speurtocht in het winterbos.  Niet iedereen speurt graag natuurlijk.

Al snel verwijzen we getergden en anderen naar de slaapvertrekken om zich om te kleden.  Het is al de laatste skiles vandaag.  We hoeven niets meer te zeggen.  In een vingerknip staan onze sportieve tieners klaar en tonen hun monitoren zich blij met hun komst.  Hups en daar gaan ze.  Terwijl 75 % van ons team ook hun stoute schoenen aantrekken en er wat latten onder steken, ga ik op prospectie.  Morgen willen we onze kinderen de kans geven op jacht te gaan op een souvenir.  In Bach valt dat namelijk wat tegen.  Juf Nicole heeft in de plaatselijke Spar haar ogen al de kost gegeven.  Souvenirs zijn er bijna niet meer te vinden en de bollen van Mozart zijn vervallen sinds begin januari.  We kunnen ze krijgen aan de helft van de prijs.  Met alle … maar niet met deze.  In Elbigenalp sta ik voor een gesloten deur.  De winkel zal ook morgen gesloten zijn.  Wat nu?  Ik breng het slechte nieuws over.  Een groep van onze kinderen die nog nooit een skilat van dichtbij gezien hadden, hangen nu aan de ankerlift.  Slechts 1 Huveneerke haakt de laatste 20 minuten af door een val.  Dat is jammer.  Soms moet je eens doorbijten.  Later zou blijken dat een pijnlijke dij vrij snel vergeten is.  Benedict zorgt weer voor wat muziek.  Vandaag is het duidelijk bewolkt.  Zodra de zon verhinderd wordt om door te breken, voelt het koud aan.  Onze fotograaf ligt op de rug aan de lift om kunstige plaatjes te schieten.  Hier kunnen velen een puntje aan zuigen.  De zon krijgt weer wat meer vrij spel.  We moeten gaan eten.

Vandaag is het groentesoep.  De kookmoeders hebben korstjes brood al het frietvet laten zien, kwestie wat meer smaak te brengen.  Het hoofdgerecht bestaat uit: aardappelen, erwten en wortelen (weet je nog, geschoten bij het rodelen) en een hamburger.  Als nagerecht is er een half banaantje of yoghurt.

Het is bedtijd.  Waarschijnlijk rust op dit ogenblik alleen de familie Huveneers.  Maar voor niet te lang hoor, we moeten de bus halen naar Holzgau.  De plaatselijke buschauffeur lacht ons vriendelijk toe.  Alle kinderen kunnen zitten, wij staan recht.  Tien minuutjes later staan we op het pleintje bij de sneeuwpop in Holzgau.  Dan wordt het klimmen naar de hangbrug.  Deze is zo’n 200 m lang.  We wiegelen en waggelen naar de overkant.  We dalen terug af naar het dal.  Nog even poseren voor de film en foto bij de sneeuwpop en wachten daarna aan de bushalte.

Dezelfde chauffeur neemt ons mee.  Onze portie zuivel met cacaopoeder drinken we op, vergezeld van een koek.  De kindjes kunnen douchen, morgen lukt dat waarschijnlijk toch niet meer.  Sommigen moeten nog een tekening afwerken.  De gezelschapsspellen worden bovengehaald.  Om half zeven zijn we toe aan het avondmaal.  Weer een nieuwigheidje in het menu.  Dit zagen we nog nooit, een uitgehold broodje. En we hebben het gisteren met eigen ogen gezien.  Die werden zo geleverd hé!  Het is de bedoeling dat je in die holte een worst steekt.   Wat niet opgevuld is, spuit je vol met mayonaise, ketchup of wij met mosterd.  Zo creëer je je eigen hot dog.  Straf hé?  Maar hot?  Vind ik niet.  Wel van den hond.  Zelfs kinderen trekken zowat hun neus op en gaan voor een droog broodje.  Ik vrees dat heel wat hot dogs geen eigenaar gaan krijgen.  Die sturen we naar het asiel.  Marcella doet haar best om de hot dogs te promoten.  Ze snapt er niets van.  Ik krijg gelijk.  Het is nu bijna half één en ik werp een blik in de koeling.  Tussen haakjes, ik zal dat er straks terug uit halen, hé.  Daar ligt nog een hoop worsten.  Zien we die morgen nog terug?  Hopelijk niet, we zien wel.  Als dessert mogen we nog een halve kiwi uitlepelen.  Zie je dat niet zitten, dan kan je nog een halve banaan door de slokdarm jagen.  In de maag kan die dan verbroederen met de hot dog van daarnet.  ’t Kan daar nog plezant worden.

Het is de laatste avond, dus moet er gedanst worden.  Ike en Tina Turner openen de fuif en de rest valt in.  De discobal hangt al aan de zoldering.  Tafels staan aan de kant. Nog vlug vlug moeten we een zaklamp aan het plafond hangen of we kunnen niets filmen als het licht uit gaat.  We weten al welke kinderen alle hoeken van de dansvloer zien.  We bieden nog een drankje aan en wat zouts (chips of zo).  Het wordt half tien.  De kindjes amuseren zich kostelijk.  Meester Robert zet zich samen met onze kroost op de poep op de dansvloer, een half uur geleden voor de Marie-Louise, nu om al een beetje afscheid te nemen van onze sneeuwklassen en kort de dag van morgen te overlopen.  Gelukkig zit ik zowat verslag te typen met keukenrol naast me.  Ik probeer niet te snotteren.  Ik merk voor volgend jaar op sneeuwklassen een dagelijkse rubriek ‘opa vertelt’.

Het is snel stil.  Wij vergaderen nog wat en sluiten ook de dag af.  Slaapwel en tot in Wintam of Hingene.  Morgen gaan we geen tijd hebben om een verslag te schrijven en door te sturen.

Mooi om te weten:

We waren hier graag.  Dan spreek ik voor het team, maar ook voor de kinderen denk ik.

Geen zieken (voorlopig).  Super.

We hebben 7,5 kg frieten gegeten.

Souvenirs vinden, gaat dit jaar een ramp zijn.

Nancy blijft hier nog wat.  Dus moeten wij morgenavond wachten op een bus die vanuit België komt.  Dus moeilijk in te schatten om hoe laat we vrijdagmorgen gaan thuis komen.

Onze zoektocht werd gedwarsboomd:

Geen antwoord op de vraag welke dieren hierover huizen want… of uitgebroken of je kan er niet komen door het pak sneeuw.

Wat staat in sterk vergrote versie aan de overkant van de straat… Het antwoord is ondergesneeuwd.

Zoek op de info-kaart van Bach…  Kaart afgebroken en meegenomen om een splinternieuw gebouw op te trekken. Dat is nu het gemeentehuis.

Wij zijn niet verantwoordelijk voor het gebruik van de woordenschat van de kinderen of het bereikte lniveau .  Nancy heeft daar liedjes gedraaid met teksten met diepgang!!!  Dj’s gaan naar links, dj’s gaan naar rechts.     Wij moeten zuipen.  We gaan naar voor, we gaan naar achter, we gaan naar links, we gaan naar rechts en nog veel meer.  Ich habe Schmetterlingen in Bauch. (op dit opgenblik vooral hot dogs)…

Hopelijk kunnen we jullie spruiten even gezond kunnen afleveren vrijdag als ze nu zijn!!!  Tot dan, lieve volgers, bedankt voor jullie aandacht.  Lap, het is weer bijna half twee.  Bedankt Bart voor de verwerking van onze foto’s en verslagen op de website.  Ook slaapwel, Bart.

19 februari

Goedemorgen, beste volgers.  Dit is een ochtend als alle vorige.  Het is stil in huis.  We schuiven het gordijn aan het raam open en aanschouwen Bach in al zijn glorie.  Het belooft mooi te worden.  De kale knikkers van de bergen in de verte zijn al aan het verbranden.  Na de gebruikelijke ochtendrituelen klit ons team samen in de refter.  Elk lid kent zijn/haar taak: verslag aanvullen, foto’s ordenen en/of doorsturen, apotheek fatsoeneren, koffie inschenken.  Ook in de keuken is er al een tijdje bedrijvigheid.  Ondanks keukengeluiden is dit de stilte voor de storm.  Met de glimlach betreden onze jongeren de eetzaal.  Het laatste zitje wordt bezet.  Dat is het startsein voor de aanval op de broodjes en bijbehoren.

Om half negen zijn de tafels zuiver.  We laten de werkboekjes uitdelen.  Er keert wel eens een maag wanneer het woord ‘hoofdrekenen’ valt.  We vragen ook een reactie te schrijven voor onze vijfdeklassers.  Toch gonst snel de vraag om onze oren:”Hoe lang gaan we wiskunde doen?”  Wij in ons team vinden het heel verdacht dat er nog steeds geen brief aangekomen is.  Geen post?  De kookouders denken dat de bevoorrading van JEKA de post meebrengen.  Dat klinkt wel raar.

We wagen ons buiten met slee en plastieken zak.  Het is ongeveer half elf.  Je hoort niet één Huveneertje klagen.  De Lechaschau vervoert al het smeltwater.  Je hoort het geklater van snelstromend water.  De filmploeg gunt zichzelf geen rust.

De kerkklok slaat twaalf.  We keren op onze stappen terug.  Sleetjes zetten we rechtop voor onze vitrine.  Ook de vuilbakken staan daar trouwens.  Toch wel een beetje raar als etensresten voor het raam in de voorgevel in zo’n vuilbak gekieperd worden.  Plastieken zakken steken we samen in één zak opdat de straat niet zou bezaaid liggen na een briesje.

We geven de tijd om iets droog aan te trekken en dan versterken we de innerlijke mens.  Eerst met een tomatensoep.  We vervolgen met rijst, zoetzure saus en een kippenspiesje.  Marcella fronst de wenkbrauwen.  De puddinkjes zijn bevroren.  Ons hulpteam grijpt in en stelt voor een koek te geven.  Probleem opgelost!  Even later wordt zelfs een mysterie opgelost.  Marcella vond post in huis Nele.  Zie je, huis Breughel en Nele hangen aan elkaar.  Zij hebben beide een voordeur.  Gewoon een verkeerde deur binnengegaan?  Oef, we kunnen de brieven bedelen.

Onze meisjes en jongens kunnen nog een halfuurtje de horizontale houding aannemen op hun kamer.  Om half twee stopt Nancy voor de deur en we vergezellen haar richting Elbigenalp.  De muziek gaat op, de volumeknop omhoog.  Er wordt gezongen.  Nancy heeft haar chocomelk verdiend.

Op het terras aan de skipiste is het vandaag drukker.  Ouders en kindjes, jong volwassen van allerlei pluimage, volwassenen drinken iets, eten wat of springen in hun ski’s.  Benedict zorgt voor wat muziek.  Het is weer een gezellige drukte.  Meester Robert krijgt diploma’s in de handen gestopt.  Onze groepen oefenen volop.  Twee Vlamingen duiken voor ons op.  Inderdaad, uit Bornem.  Eén van hen zagen we hier vorige jaren ook.  Elbigenalp is ook zijn vaste stek.

Het is vier uur en de skiles zit er weer op.  Materiaal bergen we op.  Nancy heeft haar drankje gehad, we kunnen naar Bach terugkeren.  Een kop chocomelk aanvaarden we wel.  We delen de liedjesbundels uit.  Tafels vliegen aan de kant en stoelen staan nu in een cirkel.  En daar gaan we.  De meesten doen goed mee, anderen bekijken het met argusogen.  Dat vinden we jammer.  We helpen de tafels en stoelen netjes zetten.  We dekken de tafels.  Onze keukendames lopen af en aan met kommen.  Het is koude schotel: sla, tomaat, hesp, komkommer, eieren, rijst.  Om droogte te vermijden, kan je de bus mayonaise erover kwakken.

Even sturen we de meute wandelen.  Het is half acht.  Roberto, directeur van casino Breughel, maakt zijn opwachting en verwelkomt zijn speelgasten hartelijk.  Daar staat hij dan met hemd, strikje en hoed.  Dus hier was die hoed de ganse tijd.  Nu kunnen we onze pluimen van enkele dagen geleden erop steken.  Elk casino kent zijn regels en die worden uit de doeken gedaan.  Iedere speler krijgt een bedrag.  Het is de bedoeling dat spelers elkaar uitdagen in verschillende disciplines.  Wie wint, krijgt de afgesproken inzet.  Ben je blut, dan kan je langs de bank.  Daar krijg je geld om in te zetten, maar… na het volbrengen van een opdracht.  Of je moet een kennisvraag beantwoorden, of je moet een mop verzinnen.  Lees hier de winnende mop: Wat is hanensoep?  Kippensoep met balletjes.  Het casino draait op volle toeren.  Zo is er b.v. washandknijpen, vier op een rij, hoger – lager, kaartblazen, wie ben ik,…  Om negen uur maakt Roberto de winnaar bekend en sluit het casino.

We wensen de Breugheljaantjes een goede nacht.  Wij ruimen op, doen vlug de vaat en werken ons lijstje af.  Een kleine transformatie en meester Robert is de diploma’s aan het schrijven.  Het verslag wordt onder handen genomen, foto’s worden geordend en op de vaste schijf geplaatst.  We willen iets vroeger gaan slapen, maar dat is zonder JEKA gerekend.  Zij vallen met 3 verantwoordelijken binnen.  De 2 die we dagelijks zien en de big chief, 28 jaar weet je nog?  Het wordt weer laat, een korte nacht in het verschiet.  We mogen onze opmerkingen geven en alles wordt genoteerd.  Zij wil vooral leren.  We geven onze opmerkingen.  Blijkbaar herkennen zij onze bekommernissen.

Een gaapje komt op.  Het is half twee, de hoogste tijd om afscheid te nemen.  Slaap wel en tot straks.


18 februari
Goedemorgen, beste lezers.  Een nieuwe werkweek dient zich aan.  Wakker worden op je werk, het is niet iedereen gegeven, wel een luxe.  Bach ligt er vredig bij, voor Breughel indoor hetzelfde verhaal!  Je kan een speld horen vallen. Of is het mijn frank om tijdig op te staan?  Het is kwart voor zeven.  Wanneer ik terugkeer van een sanitair onderhoud, heeft meester Robert het warm water uitgevonden en profiteert er volop van.  Ik wacht mijn beurt af en ga ondertussen voor de gladde kin.  We zijn weer toonbaar, tijd om de kindjes te activeren.  Het bruist onmiddellijk in Breughel.  Marcella, Irène en Chris hebben hun logement verlaten en vallen Breughel binnen.  Dat is niet uitzonderlijk moeilijk, want de voordeur is altijd los.  En de achterdeur… die is er niet.  We dalen af richting refter, daar vinden we mekaar terug.  Ons team is compleet, nu de kinderen nog.

De trappen begeven het bijna onder het gebulder van onze leerlingen.  Breughel davert op zijn vesten.  We begroeten elkaar zoals gewoonlijk.  We kunnen weer smullen.  Dit jaar waait er een nieuwe wind in het bureau van JEKA.  De oudere generatie is vervangen door een 28-jarige die nu de scepter zwaait. Er moesten meer groenten en fruit op het menu.  Aan het ontbijt is vandaag een banaan de toegevoegde waarde.  Een vleesje, iets zoets, kaas kan ook nog.  De cornflakes zullen we stilaan in de aanbieding moeten zetten.

Straks houden we razzia in het heem.  We krijgen de kuisploeg zo dadelijk op ons dak.  Alles wat de grond raakt, moet op de bedden!  We mogen echt niet klagen.  In geen tijd is de klus geklaard.  Vandaag werken we in de boekjes in ski-outfit.  Nancy parkeert de autocar voor de deur, wel vroeger dan verwacht.  Zij zorgt voor transport van de kuisploeg, één vrouw!  Ooit werd hetzelfde werk gedaan door een voltallige ploeg die zichzelf vervoerde van huis naar huis.  Ook dit is waarschijnlijk een besparing, die nieuwe wind!

Het is stilaan routine.  Vergezeld van helm en handschoenen stappen onze skifanaten op de bus.  Nancy geeft haar stalen ros de sporen en zet een muziekje op.  Nu ja, een muziekje op, je kan er potdoof van worden. ‘Leef, alsof het je laatste dag is,…’  Ik denk dat Nancy dat op ons wil uittesten.  We stappen voorzichtig uit bij Knittel.  Doe dat maar voorzichtig, want het is hier één en al ijs.  Daar staan onze kampioenen in hun rijtje.  De monitoren verschijnen, delen de skipassen uit en nemen hun skiërs op sleeptouw.  Onze kinderen lijken wel eendjes achter de moederkloek.  En daar hangen ze al aan de liften.  Het is weer zalig!  Benedict, zoon van de eigenaar, Armin, zorgt voor een streepje muziek.  De sfeer is hier opperbest.  Vraagt er een man aan Toni, de vader van Armin:”Kan ik een kaart voor de lift kopen?”  Zijn antwoord:”Neen, vandaag zitten we vol.”  En uiteraard terwijl er niemand meer aan de lift hangt.  Toni amuseert zich nog altijd erg graag met de klanten.  “Wegens uitstekend weer zijn de dranken vandaag een halve euro duurder”, gaat hij verder.  Het draagt allemaal bij aan die gemoedelijke sfeer.  Een vijftal Belgen ploffen zich neer op de houten banken naast ons, in de zon en uit de wind.  We kennen dat taaltje.  Dan pols je naar hun afkomst en wat blijkt?  Het zijn mensen uit Bornem.  Dat schept weer een band.  Zij logeren in hotel Stern hier in Elbigenalp.  Magda en schoondochter, ook hier aangekomen, sluiten zich aan.  Pieter en zoon Kristof zijn gaan skiën in Warth.  Nancy komt erbij.  Zo eenmaal in gesprek blijkt zij niet vies te zijn van een weddenschap.  Onze groep staat bij haar niet bekend als ambiancemakers in de bus.  “Morgen krijg ik hen aan het zingen in de bus,” aldus Nancy.  Het kan ons een chocomelk kosten.

’s Middags druipen we af.  Wanneer we Breughel betreden, kan Marcella niet snel genoeg zijn.  Het éénkoppige poetsteam gaf ons een pluim omdat de kamers zo netjes achtergelaten werden.  We moeten de boodschap doorgeven aan de kinderen.  En wat doe je met die pluimen?  Die steken we op onze hoed of…?  Een hoed hebben we niet bij.  We zijn fier.

We krijgen een groentesoepje.  De kookploeg heeft gezorgd voor croutons.  De hoofdschotel is lasagne.  Wie zin heeft, kan nog een yoghurt uitslurpen.

Een siesta is weer een utopie.  We nemen de bus aan het gemeentehuis.  De chauffeur is een vriendelijke dame.  Ook hier ontmoeten we Vlamingen.  We raken aan de lift van de Jöchelspitze.  Zo komen we van 1200 m naar 1800 m.  We bengelen boven de skipiste.  Ook nu weer is het rustig genieten.  Boven nemen we een groepsfoto.  De strandstoelen staan klaar.  Een man zit daar met ontbloot bovenlijf.  Je kan je voorstellen hoe warm het hierboven is.  De kinderen zetten zich op de poep en glijden zo ver ze kunnen naar beneden.  Wij testen toch even de zetels, al is het maar voor de foto.  We bieden onze kinderen een drankje aan.  Zoals we kwamen, gaan we terug.  Om 4 uur sluit de lift.  We hebben nog 10 minuten.  We springen van de lift en zetten onze weg verder richting dal.  De filmploeg haalt alles uit de kast.  De tocht verloopt vlotjes en veilig.

We nuttigen het avondmaal.  We breien nog een vervolg aan een geweldige dag.  Wat in de reiskoffer steekt, trekken we aan.  Het zou wel eens koud kunnen worden en we gaan rodelen.  We stappen met z’n allen zo’n 100 m tot aan de Spar.  Daar wacht Nancy ons op.  Onze verbazing is groot.  Er zit al een school op de bus!  Hun kinderen zitten al met 3 op een bank.  Nancy vertelt dat ook zij verwonderd is.  Zij weet van toeteren noch blazen.  Met een tiental te veel in de bus sporen we naar Holzgau.  Op de markt staat zoals de traditie het wil een pracht van een sneeuwpop.  We stappen netjes in 2 rijtjes naar het weggetje naast de kerk.  Met een sneeuwkat wordt de skipiste klaargemaakt voor morgen.  En daar staan we dan wortel te de  schieten.  Geen probleem hoor, ik weet wat overmorgen op het menu staat.  Nog wat erwten erbij en we hebben eten.

Een bestelwagen van JEKA houdt halt op de parking.  De inzittenden komen onze richting uit.  Blijkbaar hadden we moeten wachten op een extra busje in Bach.  Nancy was niet op de hoogte.  Slecht gecommuniceerd heet het dan.  De vernieuwing zeker?  De tijd verstrijkt.  JEKA belt zelf naar de sledeman.  Te laat draait hij het straatje in met de sleeën.  Wel 60 personen hangen achter de tractor.  Onze filmploeg nestelt zich onder een zware lamp.  Elders is het pikdonker.  Driemaal mogen onze enthousiastelingen met de sleetjes naar beneden.  In de verte hoor je het getier en geroep.  Alles verloopt zonder noemenswaardige incidenten.  Ondertussen staat een andere groep klaar om de sleetjes over te nemen.  Deze leerlingen zijn Nederlanders, afkomstig uit Haarlem.  Het is zo fijn te merken dat er onmiddellijk contacten worden gelegd tussen hen en onze kinderen.  Jammer dat we weg moeten.

We keren Holzgau de rug toe.  De extra bestelwagen is er nu wel.  Weer dreunt ‘sfeermuziek’ door de bus.  Alle pedagogisch verantwoorde regels leggen we naast ons neer.  Je weet wel ‘wij willen zuipen…’ en nog meer van dat kaliber!  Dit moet je niet aanleren, kennen ze allemaal blijkbaar.  Ik wil nog roepen:”Ik wil eruit, ik wil eruit,…”  Dat zou in dovenmansoren vallen.

Thuis schenken we nog een cola, fruitsap of water en dan gaan de lichten uit.  Het was weer een formidabele dag.

Wij vergaderen tot middernacht en kruipen dan ook onder de wol.  Slaapwel en tot morgen.

 

Berichten van de Huveneertjes aan het thuisfront

LENNO: Het skiën is mega leuk. Het is hier super warm en het rodelen is één van de tofste dingen dat je hier doet! Ik heb mijn zomervakantie al gehad en ik mis jullie!!!

NELE: Het is hier mega leuk. Gisteren was een mega leuke dag. We hebben al gerodeld en al veel gaan skiën. Alvast tot vrijdag, groetjes XXX !

KJELL: Het eten is hier ook heel lekker en het is hier ’s avonds en ’s morgens super koud.

TORRE: Ik kan al goed skiën en het eten is kei lekker. Maandag zijn we gaan rodelen.

JADE: Het is hier kei tof. Mis jullie wel. Doei.

ZARRAH: Het is hier super leuk. We zijn gisteren gaan rodelen en dat was super. Mis jullie wel.

LORE: We amuseren ons rot. Maar we missen jullie wel.

ELIZE: Het is hier super leuk, het skiën is ook super leuk! We hebben gisteren gerodeld en dat was cool! Ik mis jullie XXX

LONIT: Ik amuseer mij hier kapot. Rodelen is mega tof. Ik en Jade waren aan het vlammen. Ik denk elke avond aan jullie… tot aan de maan en terug! Xoxo

BRANDON: Ik heb al veel nieuwe dingen gedaan en leren kennen.

LUKAS: Het is hier super tof en ik kan al een beetje skiën. Kasper, als je dit leest, hopelijk mis je mij niet te veel.

AXEL: Het is hier super leuk. Het eten is lekker. Er ligt veel sneeuw.

AMAURY: Hier op sneeuwklassen is het kei plezant. Lekker eten en veel sneeuw.

MARIE: Ik heb al veel vrienden en vriendinnen bij. Het is hier ook helemaal anders dan in België… maar het Oostenrijks eten vind ik niet zo lekker.

ELISA: Het is hier super leuk. Op de skipiste is het heel warm. Het rodelen was super leuk en Hingene is ook super leuk.

WANNES: Het is leuk hier en het sleeën en het skiën in megaleuk!

LOU: Het is hier leuk en het skiën gaat goed.

JITTE: Het is hier super tof, het skiën lukt een beetje.

PHEBE: Het is hier kei leuk, die van Hingene zijn ook kei tof.

THYLIO: Het is hier leuk en het skiën gaat heel goed.

XANDER: het is hier top en we kunnen al skiën.

ROB: Het is hier kei leuk en ik kan al goed skiën.

AMBER: Het is hier echt super-tof. Er zijn hier hele mooie bergen. Het skiën gaat ook goed.

SEM: Het is hier leuk en het skiën is ook leuk.

BJORN: Het is hier heel mooi! Het skiën en het rodelen is het leukst!

LOUIS: Hier is het echt leuk. We gaan veel wandelen en het skiën gaat heel goed.

PAULIEN: Het is hier super leuk en we hebben al veel gedaan.

LENTE: het skiën is super leuk, het gaat goed!

ELLA: Het is hier suuuuuuper leuk en het skiën is ook suuuuuper leuk.

MEREL: Het is hier zooooooo leuk! We doen hier echt super leuke dingen.

FIEN: We hebben ons hier al keihard geamuseerd en er ligt ook super veel sneeuw! Het skiën gaat ook al super goed. Groetjes uit Oostenrijk.

LILIT: Het is hier super leuk. We hebben kei veel dingen gedaan en het skiën is ook super leuk.

ZITA: We amuseren ons hier echt zot, we hebben ook een disco feestje gedaan, echt leuk. We zijn gaan rodelen, dat was ook super leuk. We zijn ook nog gaan zakglijden, echt tof. We hebben een heel grote wandeling gedaan. Het is hier mooi, heel mooi! En de skilessen zijn ook echt super leuk!

JEF: Het is hier super leuk en er ligt 1,5 meter sneeuw.

17 Februari

Ringtingting ringtingting

Waar staat dat onhebbelijk ding?

Op een nachtkastje naast mijn stapelbed.

‘k Ben er zeker van, ‘k heb het er zelf gezet.

Laat ik het janken of geef ik een gerichte klop?

Vind op zo’n moment maar de juiste knop.

Straks krijg ik gans Breughel op mijn dak.

Daarom dat ik de handen uit de mouwen stak.

Het is half acht.  ’s Zondags slapen we een half uurtje langer.  Breughel ademt nog rust.  De baard moet eraan.  Dan is het kwestie om wat mens te worden onder de douche met warm water.  De schuifdeurtjes passen niet echt goed meer in mekaar, maar overstromingen hebben we altijd kunnen voorkomen.  We wekken rond acht uur de bewoners van verdieping 1.  Juf Hilde en juf Nicole nemen de verdiepingen 2 en 3 voor hun rekening.

Om half negen zijn alle stoelen in de refter bezet en kunnen we allen een fijne morgen toewensen.  Het buffet is geopend.  Weer heel wat keuze!  Vandaag zijn het broodjes met zaadjes op.  Onze kookmama’s hebben ze op perfecte temperatuur gebracht.  We kunnen gaan voor warme chocomelk.  Het dagboek wordt aangevuld.

De kindjes zwermen uit over het hele huis.  In groepjes troepen ze samen om ‘iets’ voor te bereiden voor deze avond.  We moeten toegeven, de boodschap is goed aangekomen.  Onze muziekinstallatie staat ter beschikking voor onze jeugdigen.  Er wordt deftig gebruik van gemaakt.  Het valt ons op dat er weinig of geen kleinere groepjes gevormd zijn.  Het is fijn dat ze met de grote klasgroep kunnen samenwerken en plezier maken.  Ook wij genieten nu al mee.  Als vanavond de uitvoering even goed is als de generale repetitie, dan zullen onze camera’s tijdig opgesteld staan.  We willen niets missen.

Sneeuwklassen is… vooral veel verkleden.  Skibroeken komen weer van pas, een zonnebril, handschoenen, zonnecrème.  Het is half elf.  Hoor de lokroep der bergen, we moeten gewoon naar buiten.  Bach baadt al in de zon, nu wij nog!

Breughel ligt aan de hoofdweg.  Ons team baant zich een weg tussen eigen kroost.  Twee teamleden nemen hun positie in op straat zodat we met z’n allen veilig de overkant bereiken.  We wuiven nog even naar de chauffeurs die ons vrije doorgang verleenden.  De meute komt in beweging.  We slenteren met sleeën en plastieken zakken via de brug over de Lechaschau richting hotel Alpenblick.  Iets verder vinden we hellingen waar we kunnen zakglijden.  Hier is het rustig.  Het is hier weer leven als God in… Tirol.  Mooier dan dit kan het niet worden.  Onze filmploeg heeft het zwaar.  Juf Nicole, camera in de aanslag, zie je simpelweg wegzakken en niet van schaamte!  In het slechtste geval graven we haar straks uit.  Eerst de plicht vervullen!  Het is gewoon een zaligheid wanneer je onze meisjes en jongens ziet genieten.  Dan geniet je gewoon mee.  We krijgen nu al de vraag of we nog eens terugkeren tijdens ons verblijf hier.

Rond kwart voor twaalf dalen we af naar ons verblijf.  Wat moe, nat, maar vooral voldaan, vallen we binnen zonder bellen.  We trekken iets droog aan en nodigen iedereen uit aan tafel.  Een streepje muziek zorgt voor sfeer.

Vandaag serveren we tomatensoep waarin groenten drijven.  De hoofdschotel bestaat uit spinaziepuree en gepaneerde vissen die net uit frituurolie bevrijd werden.  Vooral de fishsticks kunnen op bijval rekenen.  Als katten bespringen sommigen deze prooi.  Kenden we de truc van de wonderbaarlijke brood- en visvermenigvuldiging, we zouden hem nu bovenhalen!  Marcella verwittigt ons dat er een limiet staat op het aantal visjes, nl. vier.  Chris verlaat de keuken met een schaal vers geschild gemengd fruit.  De keukendames hebben er hun werk van gemaakt.  De presentatie kan beter.  Vijftig percent van ons team schiet uit hun sloffen en verdeelt de fruitwinkel over 38 kommetjes.  Het is lekker en gezond.

Tijd om te rusten, is er niet.  We hebben een afspraak in Elbigenalp met Alfred.  Zijn zoon ment daar de paarden.  Een tocht met de slee behoort tot onze klassiekers.  Na de telling staan we weer op straat, meer bepaald op het trottoir.  Ons groepje komt in beweging.  Er vallen al gaten en we zijn amper opgeschoten.  Het accordeoneffect is ons niet vreemd.  We vorderen vrij vlot al bij al.  Onder een stralende hemel bereiken we Elbigenalp na ruim een uur.  Op de linkeroever klingelen de belletjes van de paardenslee.  Wij moeten nog de brug over en richting kerk wandelen.  We steken de hoofdweg over en arriveren aan de ‘schwarzer Adler’.  Alfred ontvangt ons hartelijk.  Dan is een schnaps niet ver af.  Wij zijn altijd beleefd geweest, dus weigeren kan gewoon niet!  Eén groep kan de sledetocht maken, de anderen nemen we mee naar de kerk.  Daarna wisselen we.

We zijn herenigd.  Het is ongeveer half vijf.  We warmen ons op in de herberg.  Teamchef Robert veert recht en geeft een tournee générale, voor de kinderen minérale.  Alfred toont met fierheid een nieuwe stal voor de paarden, gebouwd in de zomer.  Hij mag er fier op zijn.

Terwijl we ons drankje nuttigen landt een gele helikopter van de Bergrettung.  De reden weten we niet, maar hoeven we ook niet te weten.  Het is spoedberaad aan onze tafel, te voet of bus.  Het wordt een moeilijke beslissing.  Uiteindelijk kruipen we met z’n allen op de bus, kwestie van ook eens gebruik te maken van het openbaar vervoer.

Na het avondmaal schuiven we de tafels en stoelen bij elkaar, nieuwsgierig naar het optreden van de Breugheljaantjes.  Het is fijn om hen aan het werk te zien.  Veel te snel is het vrij podium achter de rug.  Dj Thylio speelt Breughel plat.  Zo moe zijn onze kindjes dan ook weer niet.  Om negen uur trekken we de stekker eruit.  Om halftien is het stil.

Drie uur later is het onze beurt.  Slaapwel en tot morgen.


16 Februari
Goedemorgen allemaal.  Het is kwart over 6 in ons verblijf Breughel.  Geluidstrillingen beroeren de hamers en de aambeelden worden geactiveerd.  Trommelvliezen gaan aan het trillen.  Signalen bereiken de hersenen en je gaat ontleden.  Je hoort geluiden van rare vogels en het zijn niet de schnapsvink of Tirolerkraai.  Je rolt over je rechterzijde uit je bed van houten latten met een dunne matras erop.  Naar links rollen zou belachelijk zijn en misschien pijnlijk.  Je slaat dan met je aangezicht tegen de houten wand en binnen de kortste keer staat de Grossglockner op je voorhoofd.  Ik trippel de kamer uit (nu ja trippelen?), eerder sloffen.  Ik steek de gang over, nog geen verkeer.  Ik bereik de overburen, trek de deur open en ja hoor, mysterie opgelost.  Deze bewoners zitten daar doodleuk op hun poep op de grond een kaartje te leggen. Die zijn wakkerder dan ik ben.  Voor de rest is het stil in ons huisje.

Om half acht wekken we onze kroost, het is te zeggen zij die nog niet op twee benen rondlopen.  Rond acht uur sijpelen allen de refter binnen.  We slaan de broodjes in ons gilet en liefst met iets erop.  We hebben de keuze tussen charcuterie of iets zoets.

De tafels ruimen we af en de werkboekjes worden uitgedeeld.  Onze Breugheljaantjens krijgen de inleiding van een griezelverhaal of spannend verhaal.  Het vervolg schrijven zij zelf.  We zijn benieuwd.

Rond half tien is het Nancytijd.  Voor onze etalage en voordeur staan drie wagens geparkeerd.  Het betreft toeristen die waarschijnlijk huiswaarts keren, want ze laden de ganse tijd hun karretje.  Nancy rest niets anders dan dubbel parkeren.  We staan al klaar in ski-outfit.  Vijf minuten later staan we op bekend terrein, de skipiste.  De man die de bananenlift bedient, komt naar ons toe en spreekt ons aan.  “Ik spreek Nederlands”, verklaart hij.  Dat is meegenomen.  Toni start ondertussen een sneeuwscooter, zelfs meerdere keren.  Wie voor de zuivere lucht gekomen is, komt bedrogen uit.  Weer duiken we de verwarmde container in.  Onze kampioenen trekken hun skischoenen aan.  We steken een handje toe indien nodig.  We reiken de latten aan, in het slechtste geval helpen we er nog een Huveneerke op.  Maar zij trekken zelf hun plan al hoor!  In geen tijd staan onze kindjes in drie rijen.  De monitoren doen hun intrede.  Een ‘schi heil’ weergalmt en hup daar gaan onze spruiten.  Dit alles kan onder een lichtblauwe lucht en in een schitterend sneeuwdecor.  Jongens toch, hoe fantastisch!  Weer worden grenzen verlegd.  Iedereen doet goed mee, er zijn geen afhakers.  Terwijl de kindjes oefenen, schrijven we verder aan onze verslagen.  Ons team is weeral actief op verschillende niveaus en in verschillende disciplines.  We nemen foto’s en filmen de kindjes hun belevenissen.

Voor we het beseffen, is het middag.  Onze sportievelingen parkeren vlak voor het terras waar wij ondertussen zitten.  Op de achtergrond klinkt heuse Tirolermuziek.  Onze kroost is toe aan afkoeling.  Dat heb je met deze temperaturen!  Ons team krijgt een nieuwe boost, een routineklus, namelijk het materiaal opbergen.

Met helm en toebehoren in de hand betreden we Nancy’s eigendom.  Zonder aarzelen zoekt zij naar wat ambiancemuziek.  We loodsen onze Breugheljaantjens naar binnen.  Rond kwart voor één schuiven we de voetjes onder tafel.  De kookouders hebben de preisoep opgewarmd.  Wat later volgt de hoofdschotel.  Naar de combinatie hebben we het raden: frietjes, balletjes in tomatensaus, sla en tomaat.  Geïnspireerd door Ikea?  Kan het ons wat schelen.  Wij slaan alles naar binnen.  Wie zin heeft, kan nog een mandarijntje soldaat maken.

Wij kunnen onze kindjes een platte rust gunnen.  We scoren hier.  Rond half drie willen we naar buiten.  De kinderen krijgen een vragenlijst voor de dorpszoektocht.  Het is nog altijd stralend.  Groepjes klitten samen en het wordt een één groepszoektocht.  Zoals elke dag valt er wat uit de lucht, een valscherm met een zak aan, daarin zweeft een mens.  Ook zij hebben duidelijk hun weer!

Chocomelk wordt bedeeld rond half vijf.  We delen tekenbladen uit.  De kinderen hebben zelf kleurpotloden en stiften mee.  Het is de bedoeling om hun indrukken van sneeuwklassen uit te drukken in een tekening.

Na het avondmaal sturen we de kindjes nog even naar boven.  Om half acht presenteert juf Nicole de Breughelquiz.  De deelnemers worden getest op muziekkennis, weetjes rond sneeuw- en ijssporten,…  De rest van ons team staat in voor de perfecte correctie van ingeleverde documenten.  Uiteindelijk is er een winnaar.  Zij mogen hun prijs ontvangen uit handen van juryhoofd Robert.

Nog een laatste drankje bedelen we, gevolgd door onze zending en zegen voor een goede nachtrust.  Het is vrij snel stil.  De vergadering wordt geopend.  Rond middernacht trekken ook wij de stekker er uit.  We wensen ook jullie, beste lezer, een fijne nacht.  Tot morgen.

Auf wienerschnitzel.

15 Februari

Goedemorgen beste lezer, hier zijn we dan, fris als een hoentje (hadden we gewenst).  De nacht is kort geweest maar ok.  Om half acht wekken we onze kroost.  De jongens betrekken de kamers op de eerste verdieping, de meisjes zijn verdeeld over verdiepingen 2 en 3.  Het is vrij rustig en zeker na een eerste nacht!  Om acht uur verzamelen alle Huveneerkes in de refter.  We kunnen ons niet ontdoen van de gedachte dat we in een aquarium zitten.  Elke voorbijganger heeft ons gespot.  Geen probleem hoor, niks te verbergen.

Er is keuze in het ontbijt: charcuterie, kaas, choco, confituur, smeerkaas, cornflakes.  Water, koffie, melk en thee is het assortiment wat dranken betreft. We groeten elkaar en storten ons op de broodjes die op elke tafel klaar liggen.  Na het ontbijt worden de werkboekjes  uitgedeeld.  Na het ontbijt slikken de kinderen de deelbaarheid door 3 en door 9.

De autocar wordt voor de deur geparkeerd.  Nancy is hier al een week of 4 en blijft hier maar rondtoeren.  Al snel is er een match.  Zij is erg enthousiast, wij ook, wat dacht je!  Onder een blauwe lucht en in een wit sneeuwlandschap haasten we ons richting Elbigenalp.  Het is ocharme een rit van vijf minuten.  Het is een blij weerzien met de familie Knittel.  Dat zijn drie generaties: Toni, Armin en Benedict.

Terwijl groepjes de ski’s aanpassen, skischoenen en stokken, wachten anderen in de sneeuw buiten.  Het is gewoon zalig buiten.  Ons team is volop in actie.  Ikzelf blijf buiten om ski’s aan te nemen en in een verwarmde container achter te laten. Ook de skischoenen kunnen we hier even tot ziens wensen.  In de kelder van de skihut is het druk.  Ski’s worden aangepast.  Ons team en met name meester Robert, juf Hilde en juf Nicole noteren de skinummers, schieten plaatjes en filmen.

Rond half twaalf keren we richting Bach met Nancy.  Het is nog net iets te vroeg om te eten.  We wandelen het blokje om.  Het is half één en kunnen met de beentjes onder tafel.  De catering zorgt voor aardappelsoep.  De soepborden ruimen we af.  Dat is het signaal om aardappelen, boontjes en cordon bleu te laten aanrukken.  Wie zin heeft, kan nog een appeltje voor de dorst krijgen.

Over platte rust wordt niet gepraat, geen tijd voor.  Om half twee ontmoeten we Nancy en keren we op onze stappen terug.  Ons team reikt latten en stokken aan, de schoenen moeten de Huveneerkes zelf nemen.

Om twee uur staan onze sportievelingen klaar voor les 1.  Twee groepen zijn beginnelingen en worden begeleid door Hannelore en Harald.  Michael ontfermt zich over een groep van gevorderden. De basisstappen worden gemaakt.  Wij kunnen de eerste beelden maken en foto’s. Uit het niets verschijnen Pieter en Magda.  Zij zijn hier al een paar dagen en blijven hier langer dan wij zullen doen.  We knopen gesprekken aan.  Ondertussen zweet onze kroost zich te pletter onder de Tiroolse zon.  Nancy neemt haar bus onder handen.  Hoe fier is zij als dat ding daar staat te blinken op de parking!  De binnenkant zuiver maken, is voor een andere keer.  Zij schuift mee aan op het terras aan de skihut.  Het wordt een gezellige boel.

De duiven vallen.  Het is dan ongeveer 16.00 uur.  Het materiaal wordt opgeborgen in de container en we druipen af.  Het wordt stilaan frisser want de zon verdwijnt achter de sparren.  Jammer.

Het keukenteam zorgde voor chocomelk.  Daarbij serveren wij een koek.  We komen terug op krachten.  Het dagboek wordt ingevuld en enkele taaloefeningen worden onder de loep genomen.

Om half zeven verzamelen we voor het avondmaal.  Spek en eitjes zorgen voor de innerlijke mens.  Zij die willen douchen, mogen douchen.  Wij tellen 5 natte hoofden.  Oei, oei, dat moeten we herbekijken.

Op een kaasplankje of deurhanger maken onze kunstenaars een tekening en kleuren deze in met stiften of plakkaatverf.

De kindjes worden uitgenodigd voor een colamoment of water kan ook.  Om 21.00 uur sturen we allen wandelen en om half tien is het stil.

De dag verliep vlotjes en veel te snel.  Wij kijken tevreden terug.  Ons licht dooft rond half één.  Slaapwel dan maar weer en tot morgenvroeg.  O ja, met iedereen en we bedoelen met ‘iedereen’ gaat het hier super!

14 Februari

Vandaag is het Valentijn… de kriebels die onze Huveneertjes voelen in hun buik zijn vandaag geen liefdesvlinders, maar wel sneeuwklasvlindertjes. Vandaag vertrekken we naar Bach. Eindelijk. We hebben er lang op moeten wachten. Al voor half zeven staan de eerste kinderen met hun ouders te wachten aan de kerk van Wintam. Het is koud, maar de spanning houdt ons warm. Leen rijdt ons voorbij in een bevroren auto. Dit jaar vergezelt ze ons niet. We zullen haar missen.

Ondertussen is er in Hingene ook meer verkeersdrukte dan gewoonlijk rond dit vroege uur.  Eenentwintig enthousiaste meisjes en jongens verzamelen op de parking van de ‘Spar’.  Opvallend hoe zij stralen.  Wanneer een autocar van busmaatschappij ’t Soete Waeslant richting Wintam tuft, stijgt de spanning.  ‘Wachten’ is alles wat zij kunnen doen.  Mama’s en papa’s wensen ons een onvergetelijk avontuur in het Lechtal, Tirol.  Sommigen geven blijk van nostalgie.  Hun kinderen mogen meemaken wat zij ooit beleefden en zij weten maar al te goed wat dat inhoudt!

Die bus laat op  zich wachten in Wintam. Plots zien we de bus aankomen maar die rijdt  richting Eikevliet. Meester Dirk zet het op een loopje, op de voet gevolgd door meester Robert. Blijkbaar zijn de twee meesters van Wintam best nog sportief, want de bus keert op zijn wielen terug en parkeert zich aan de kerk. De valiezen en zakken worden opgeslokt in de koffers, de rest van de bus slokt de eerste 13 kinderen met begeleiders op en zet haar trip verder richting Hingene.

De handrem wordt opgetrokken, twee deuren draaien open.  Meester Robert, juf Hilde en de chauffeur verschijnen in de deuropeningen.  Ouders haasten zich met koffers van hun oogappel naar de zijkant van de autocar, in scheepstermen aan bakboord.  Ook de skibak brengt redding voor alle bagage. Het zal de deelnemers aan de sneeuwklassen worst wezen.  Hun interesse gaat naar een plaatsje in de bus.  Een voorzichtige ‘hallo’ tussen de leerlingen Hingene en Wintam en iedereen verdwijnt in een zetel.  Wat 2 groepen zijn bij het vertrek zal 1 groep zijn bij onze terugkeer. Daar geloven we in. Nog even manen we de leerlingen aan naar hun ouders te wuiven.  We laten Hingene en Wintam achter ons, hup naar de sneeuw. We noteren half acht.

Het eerste doel is Berchem station.  Het is half negen wanneer we ons moeien in de verkeersdrukte rond het station.  Chauffeurs en fietsers vervolgen hun weg, een gekrioel van jewelste. Soms sta je versteld hoe alles ongevallenvrij verloopt.  Wij staan weer stil, tussen andere ongelukkigen. Naast ons een vrachtwagen die bestuurd wordt door een man die gespecialiseerd is in rioolruimingen en ontstoppingen allerhande, tenminste dat staat toch te lezen op de tank.  Ons kan hij niet van dienst zijn, want nog niemand heeft gebruik gemaakt van het toilet op de bus.  Niet verwonderlijk zal achteraf blijken. Daarover straks meer.  Een koppel met reiskoffers staat wat beduusd te wachten op… ons.  Zij hebben er al een reis met de trein op zitten.  We begroeten elkaar en kunnen verder.

Alle stops leveren uiteraard vertraging op.  We komen in de spits terecht. Afrit Olen is de onze.  Rond 9 uur staan we stil in hartje Olen.  Een groepje kookouders sluit zich bij ons aan.  Al gauw zitten we op de autosnelweg en toeren we richting Zolder.  De laatste plaatsen (2) worden bezet.  Oef, nu gaat het wel snel richting Duitsland.  Nog even een stukje Nederland doorkruisen en we vinden de weg naar Aken.  Plots vertraagt het verkeer.  Reden?  Het wordt al snel duidelijk.  Tegen de vangrail op de linkerrijstrook staat een zwart schaap.  Ocharme, dit diertje moet de schrik van zijn/haar leven opdoen.  Het kijkt naar ons als koeien doen naar een voorbijrijdende trein.

De rit in België en Nederland duurde te lang. Blazen staan springensklaar.  We zien ons genoodzaakt om de chauffeur te briefen.  Hij verwijst ons naar het toilet op de bus.  We zouden vrij spel moeten hebben volgens hem.  Tot juf Nicole aan de deurknop wringt en doet, de tong op de tenen.  Dit beeld herinnert me aan de begingeneriek van de Flinstones, waarin juf Nicole de rol van Fred vertolkt.  Het blijft bij pogingen.  Juf Nicole hijst de witte vlag tegen heug en meug.  Het angstzweet bij onze dringende gevallen breekt uit.

Rond kwart over elf bereiken we Peppenhoven.  De bus houdt halt, de kindjes zetten een sprint in.  Voor € 0,70 worden we bevrijd van alle druk op de urinewegen.  Onze chauffeur heeft het blijkbaar gehad met ons en verdwijnt met de noorderzon.  Gelukkig krijgen we een nieuw exemplaar of ons avontuur had hier een onverwacht einde gekend.

We noteren 11.45 uur.  Niet enkel een nieuwe chauffeur maakt deel uit van onze groep, meester Robert brengt een nieuwe klant aan.  Mr. Bean zorgt voor de animatie. De volgende 2 en een half uur brengen ons naar Hockenheim.  Rechts van ons rijdt een combi met de nodige lampen aan en een bord achteraan ‘folgen’.  Gelukkig niet voor ons bedoeld.  Meester Robert peutert met een ander dvd-schijfje mr. Bean uit de dvd-speler.  De wc-deur kapot, de dvd-speler naar de maan, meester Robert riskeert geen tweede film.  We zullen het verder met onszelf moeten stellen.  De sfeer blijft gemoedelijk.  Bij de gamers merken we iets meer lawaai.

Rond 14.00 uur draaien we de parking op in Hockenheim aan het formule I-circuit.  Wat een machtsontplooiing van de ‘polizei’ hier.  Doorreizigers mogen hier letterlijk alles uitladen.  De controle is grondig, maar… ons laten ze met rust!  We spreken de knapzak aan.  Liefhebbers palmen het speeltuintje in, anderen bezoeken het sanitair gedeelte.

Op 15.00 uur geven we de paarden (pk) de sporen, uiteraard zonder film.  We hoeven dan ook niet rond te gaan met popcorn of ijspralines.  Snoepzakken zijn nog half gevuld, in het beste geval.  Het is de hoogste tijd om daar iets aan te doen.  Rond snoepgoed rolt onder de zetels door van achteraan naar van voor.  Die zijn van… niemand?

In een gezapig tempo zetten we onze weg verder.  We verlaten de weg bij Ellwangen Berge.  Hier hadden we nog nooit van gehoord.  We zijn ons bewust dat het later gaat worden om in Bach te geraken.  Spontaan openbaart zich een moment van teambuilding.  De vouchers van € 0,50 worden samengelegd om snoep te kopen.  Zo heb je nog iets aan je plasbezoeken!

Om half zes bollen we richting Alpen.  Een pracht van een zonsondergang doet monden verstommen, vooral die van de begeleiders.  We hopen de trip in één ruk af te leggen.  Het is donker en we naderen Reutte.  Van hieruit moeten we het dal in.  Mooi niet.  Rome zien en sterven, klonk het ooit.  Wij hebben dat met Reutte voor.  De chauffeur rijdt de hoofdweg af en laat ons een half uurtje sudderen.  Waarschijnlijk heeft dit met zijn rij- en rusttijden te maken.  Spraakzaam is hij niet, jammer.  We hadden dit graag geweten, want achter ons klinkt het voortdurend:”Hoe lang nog?”  Tja, op deze manier nog heel lang natuurlijk.  Rond kwart over negen bereiken we Stanzach en melden we ons aan op het bureau van JEKA.  We ontmoeten meester Hans van de school van Ruisbroek.  Zij keren huiswaarts en hadden een prachtige periode achter de rug.  Ook onze periode zal succesrijk zijn, weten we.

Het laatste stukje vangen we hoopvol aan.  De decibels in de autocar stijgen.  Half tien en we staan stil vóór Breughel.  We maken een ketting en de bagage wordt doorgegeven.  Onze kookouders zijn al een uurtje ter plaatse.  Het team bestaat uit drie vrouwen: Marcella, Irène en Chris.  Zij zorgden voor een champignonsoep, gevolgd door spaghetti bolognaise.  Het is inmiddels wel kwart voor tien!  Hopelijk keert deze keuze zich niet tegen ons.  Juf Nicole en juf Hilde zijn ontsnapt aan het rumoer.  Zij controleren alle kamers en plakken naampjes aan elke deur.

En zo komt dat moment, de kamerverdeling!  In geen tijd kent iedereen zijn/haar kamer en bed.  Ongelooflijk hoe vlot dit verloopt.  Iedereen is tevreden, oef.  De koffers komen de trap op.  Daaraan hangt een huveneerke.  Dat filmen we, uiteraard.  Het is puffen en blazen, maar we klaren de klus. Vrij snel worden de bedden opgemaakt en kruipen de kindjes onder de wol.  Slaap zacht, lieverds.

Meester Robert leidt de vergadering.  We blikken terug op de reis, kijken vooruit op de dag van morgen en gooien een blik op onze infrastructuur.  Blijkbaar hebben ze hier zetels binnengegooid en die staan meer in onze weg dan dat ze van nut zijn.  We ronden af met een positief gevoel algemeen en besluiten ook om te gaan pitten.  Het is kwart vóór één.

Wij kruipen tussen de lakens, want het zal snel weer ochtend zijn.  Groetjes vanuit Bach en tot morgenvroeg, geeuw.  Trouwens, we zijn allen in goede gezondheid en goedgezind aangekomen.  We zien het allemaal zitten.  Tof hé!

 

Om je beter van dienst te zijn maakt deze site gebruik van cookies.

Accepteer onze cookies om zo vlot mogelijk op onze website te surfen. Meer info over het privacybeleid, klik hier