Sneeuwklassen


Dag 3 en 4 – Reacties – Dag 5 en 6 – Dag 7 en 8

Dag 1 
Donderdag 13 februari 

Foto’s

Joepie!!!  Eindelijk zijn de 41 Huveneertjes toegekomen in Tirol.  

Om half zeven was het verzamelen geblazen aan de kerk van Wintam. Een kwartier later worden ook de kinderen van Hingene opgepikt. De bus was er gelijk met  meester Robert en juf Hilde. Nog voor het afgesproken verzameluur. Dat zijn we niet gewoon, normaal moeten wij altijd wel even wachten op de bus. De bus zelf komt ons bekend voor, maar de buschauffeur dan weer niet… tenzij er een geslachtsverandering heeft plaats gevonden in het afgelopen jaar. Maar ons vermoeden wordt bevestigd door de buschauffeur. Nancy vervoegt ons binnen enkele uurtjes. Die kennen we nog van vorig jaar! En dat belooft een vrolijke boel te worden.  

Busje is daar, dus direct inladen! Het begint te regenen, dus we moeten niet lummelen… De valiezen zitten in een mum van tijd in de laadruimte, dus 22 kindjes kunnen alvast een plaatsje zoeken in de bus… Hoewel 22? We missen er eentje, maar die verschijnt al snel en dan kunnen we vertrekken naar Hingene. Daar staan al enkele verzopen Huveneertjes ongeduldig op ons te wachten. Ook daar hetzelfde tafereel… inladen, knuffelen en de bus op! We merken al enkele eerste voorzichtige begroetingen tussen de Huveneertjes van Wintam en Hingene, sommigen begroeten elkaar dan weer luidruchtiger. Nog eens zwaaien en we kunnen ook Hingene achter ons laten. De rijksweg zit, zoals verwacht, al goed vol. Het duurt dan ook even vooraleer we goed kunnen doorrijden. De eerste bokes worden uit de rugzak gehaald en FC de Kampioenen en hun avonturen animeren onze Huveneertjes. Iets voorbij Waremme maken we een eerste sanitaire tussenstop. Op de parking staat Nancy ons al op te wachten, zij zal vanaf hier het stuur overnemen en ons tot in Oostenrijk rijden. Zij heeft een hele resem DVD’s ter beschikking en er wordt gekozen voor Sing… Tot dan was het rustig op de bus… na de film wil Nancy blijkbaar dat we zelf SING spelen… de volumeknop van de CD speler wordt een serieuze kwartslag omgedraaid en door de busboxen weerklinkt de ene hit na de andere… Sexy als ik dans, lekker met de meiden, de macarena, Atje voor de sfeer…. En die sfeer zit er echt wel in! De ene partyhit na de andere wordt meegebruld. De leerkrachten beslissen dat het na de middagstop echt wel tijd is voor een beetje rust en dus een goede klassieker, de film Annie. Maar eerst even stoppen, benen strekken, sanitaire stop en wie wil kan nog iets eten. Het is er druk, alle JEKA-bussen stoppen hier blijkbaar. Naar buiten gaan is geen optie, want het regent al sinds deze morgen pijpenstelen. Na een half uurtje stappen we terug de bus op… de film Annie brengt zoals gehoopt rust in de bus… oef. Bij Annie werd er hier en daar al meegezongen, maar het duurt niet lang of party deel II gaat van start onder begeleiding van DJ Nancy! Samson en Gert afgewisseld met Samson en Marie, De romeo’s, Blue dabediedabedoe,…. De ene tekst heeft al meer inhoud dan de andere ;-)! Als ook de vogeltjesdans en Peter van De Veire door de boxen knalt, gaat het voorste deel van de bus van links naar rechts, naar voor en weer naar achteren… o o o! Het achterste gedeelte van de bus houdt zich een beetje meer in! Wij hebben als leerkrachten alvast een coupe dafalgan nodig deze avond… maar hé, de tijd passeert, de kids amuseren zich en de meesten merken daardoor niet dat we in de file staan. We overwegen nog een filmpje op te zetten, maar vernemen dat Nancy de bus nog even aan de kant zet voor drie kwartier. Een verplichte rustpauze. Daardoor weten we dat we vrij laat zullen toekomen in ons verblijf. We stappen uit, strekken de benen (de armen zijn al genoeg gestrekt in de bus) en  verplaatsen ons en masse richting sanitair. We hebben drie kwartier en al een hoop sanitaire bonnetjes. We geven onze Huveneertjes de toestemming om de bonnetjes een beetje samen te leggen of iets kleins te kopen. Dat moeten we geen twee keer zeggen. En zo passeren die drie kwartier vrij vlot. De speeltuin is nog steeds geen optie, want het regent nog altijd! Het is al donker als we terug naar de bus gaan. Nog dik twee uur rijden tot aan het Jeka kantoor in Stanzach. Tijd genoeg dus voor film nummer vier! Ratatouille wordt door de meesten letterlijk en figuurlijk gesmaakt. Het is rustig in de bus en om eerlijk te zijn doet ons dat wel even deugd. We merken ook dat de kinderen van Hingene en Wintam zich al wat mengen en dat is fijn om te zien.  

De regen verandert in dikke sneeuwvlokken… de ‘joepie, sneeuw’ weerklinkt in de bus. Nancy zucht wel even, want rijden in de sneeuw is niet zo evident. De kilometerteller gaat naar beneden, bij al het verkeer op de baan. Tegen 30km rijden we richting Oostenrijkse grens. Het begint voor sommigen nu toch wel wat te lang te duren, maar we leggen uit dat het verkeer en het weer niet in ons voordeel spelen en we dus wat langer onderweg zijn dan we hadden gepland. De Huveneertjes zijn gerustgesteld en om 21u rijden we Oostenrijkse grens over. Eindelijk! Nu nog even een ministop in Stanzach om ons aan te melden bij Jeka en Nancy brengt ons door het kronkelige Lechtal naar huis Breughel in Bach. Nancy vraagt nog even de bus netjes achter te laten, alle papiertjes in de vuilzakjes te steken en ze geeft ons alvast een pluim voor het netjes houden van haar bus. Aangekomen in Bach, stappen we snel uit. Genoeg bus gezien vandaag. De klok slaat ondertussen dik 22u… De soep staat al klaar, diegenen die nog een beetje honger hebben kunnen nog soep met een boke eten en nog eens drinken.  

Kamers worden verdeeld, valiezen worden naar boven gesleurd. Iedereen heeft een plaatsje gekregen en iedereen is blij met dat plaatsje. Ook dit jaar is de kamerverdeling goedgekeurd. Het duurt nog even vooraleer ook iedereen geïnstalleerd is, de hoezen over matrassen heeft gekregen en hun slaapzakken hebben klaargelegd. 

Het is al laat en morgen worden we al snel op de skipiste verwacht om skimateriaal aan te passen en onze eerste skimoves aan te leren of te showen. Dus hup, pyjama’s aan, tanden poetsen en we starten onze ronde om alle lichten te doven. De oogjes gaan toe en de snaveltjes dicht. Tot morgen… dan zijn we er weer… met meer nieuws! 

Dag 2
14 februari 2020
Foto’s

Het was een korte nacht… een beetje te kort, maar er staat héél wat op het programma vandaag en dat programma willen we helemaal volbrengen. Het eerste wat me opvalt als ik mijn ogen open doe is dat het nog zeer rustig is ten huize Breughel en dat zijn we niet gewoon de eerste dag. We zijn gisteren wel heel wat later gaan slapen dan gepland. We maken onze Huveneertjes wakker om 7u30, jawel wakker , ze slapen nog! We moeten een half uurtje vroeger vertrekken dan anders om ons skimateriaal aan te  passen voor we onze eerste skiles kunnen starten. Om acht uur zitten onze Huveneertjes aan de ontbijttafel. Lekkere broodjes met zoet of hartig beleg, koffie, thee en melk worden aangeboden. Het wordt gesmaakt. Na het ontbijt passen we de skihelmen die we allemaal voorzien van een naam en trekken we onze skikledij aan. Daar verschijnt Nancy met haar stalen ros! We nemen allemaal plaats en in een mum van tijd brengt ze ons naar de skipiste in Elbigenalp. Daar worden we hartelijk begroet door de familie Knittel: Armin, Toni en de jongste telg Benedict zien ons graag komen. Wij geloofden niet dat ze op drie kwartier tijd al onze Huveneertjes konden voorzien van skischoenen, stokken en latten, maar dat kunnen ze wel! Diegenen die klaar zijn, oefenen hun eerste kunsten al op de parking van de skischool. Jeka komt ons even opzoeken om te horen of alles vlot verloopt en vraagt aan meester Robert de hoeveelste keer hij hier op sneeuwklassen is. De teller staat op 40! Chapeau! Om 10u starten we de skilessen in vier groepen. Dit jaar hebben we een groep gevorderden, een groep met een beetje ervaring en twee beginnersgroepen. Het sneeuwt. Wijzelf vinden dit minder leuk, maar de kinderen hebben hier absoluut geen last van. Integendeel, zij zijn blij dat ze sneeuw zien! De eerste skiles verloopt vrij vlot. Hier en daar heeft er een Huveneertje een extra aanmoediging nodig maar als de les voorbij is zien we alleen maar stralende gezichtjes. De eerste skiles was een succes en dat doet ons deugd. De latten en stokken mogen we achterlaten in een verwarmde container. De skischoenen gaan uit en de wandelschoenen  aan. We stallen de skischoenen in de laadruimte van de bus. Van Nancy mogen ze blijven waar ze zijn tot we ze er morgen weer moeten uitladen voor de volgende skiles. Dat maakt het voor ons wat makkelijker. Minder gesleur = minder gezeur. In ons verblijf staan de tafels gedekt. Snel even andere kledij aantrekken en dan schuiven we onze benen onder tafel. Een bloemkoolsoepje als voorgerecht. De balletjes zijn vervangen door knachworstschijfjes… en jawel onze Huveneertjes vinden het lekker! Als hoofdgerecht krijgen we rijst met kip en zoetzure saus om tenslotte onze maaltijd af te ronden met een chocoladepuddingske. We zijn met 41 en het geluidsvolume in de eetzaal neemt toe… we vragen om wat stilte, maar dat blijkt moeilijk… Tijd voor een beetje platte rust. Onze Huveneertjes mogen een half uurtje rusten op hun kamer. Om half drie worden ze opnieuw beneden verwacht in ski-outfit. We trekken het dorp in, kijken goed rond, lossen de vragen op en genieten van het landschap. De zon doet haar best om door de wolken te komen piepen… het lukt een beetje, maar we hadden het liever een beetje meer gehad. De ene groep vindt al sneller de antwoorden op de vragen, tonen al wat meer motivatie dan de andere. Diegenen die goed hebben opgelet weten dat manneke pis hier ook gekend is. Na de dorpsverkenning is het tijd voor een warme chocomelk en een heerlijke Oreo. De antwoorden worden overlopen en de groep met de beste resultaten worden bij wijze van spreken in de bloemetjes gezet. Na dit opwarmertje besluiten we te genieten van het betere weer. Als we het weerbericht mogen geloven krijgen we dit weekend nog redelijke weersomstandigheden maar nadien zou het wel eens kunnen tegenvallen. We willen dus zoveel mogelijk naar buiten. De zakken worden bovengehaald en we trekken naar een plaatselijke heuvel. De kinderen zijn door het dolle heen. Glijden, sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken, … heerlijk om te zien. Ze genieten en wij genieten mee. Het begint te schemeren, we moeten inpakken. Alleen maar vrolijke gezichten als we terug aan ons verblijf toekomen. We trekken droge kledij aan en settelen ons aan tafel. Pistoletjes met zoet en hartig beleg staan al op tafel. Wie wil kan een frisse eiersalade uitproberen. Na de avondmaaltijd staat er een lichtgevende activiteit gepland. Techniek en creativiteit hebben ze nodig om een eigen zakledlichtje in elkaar te knutselen en dit kunnen ze afwerken met een pyrograaf. We kunnen niet allemaal samen aan de slag, dus deze activiteit vindt tegelijkertijd plaats met het invullen van onze dagboeken, douche nemen, spelletjes spelen en macramé. Iedereen vindt zijn gading. Om 21u sturen we onze Huveneertjes naar hun kamer. Ze krijgen nog even tijd om hun tanden te poetsen, een bezoekje te brengen aan  de sanitaire instelling en om half tien doven we in elke kamer de lichten. Ons werk zit er nog niet op. We bekijken de planning voor de volgende dag, checken de weersvoorspellingen en evalueren de voorbije dag. Foto’s en verslag moeten nog afgewerkt en doorgestuurd worden. We hopen vandaag toch iets sneller in ons bedje te geraken. Het was een mooie en rijkgevulde dag. We hebben veel vrolijke gezichtjes gezien vandaag. Heerlijk… we zijn klaar voor de volgende dag!

Oh, ja… cupido heeft zijn werk (nog) niet gedaan hier in Tirol… nog geen (nieuwe) koppeltjes hier ( of toch niet waar we weet van hebben).

Om je beter van dienst te zijn maakt deze site gebruik van cookies.

Accepteer onze cookies om zo vlot mogelijk op onze website te surfen. Meer info over het privacybeleid, klik hier