Verslag dag 1 en 2

Dag 2 – 2 februari

Om vijf uur word ik gewekt door een sneeuwruimer die door mijn kamer buldert. Alleszins, dat dacht ik toch. Om half zes komt een verdwaald Huveneertje de weg vragen naar het toilet. Eerste gang links en de wind vanachter heb ik geantwoord, hoor ik later. Hopelijk heeft hij de weg gevonden. Om kwart over zes is de kamer naast de mijne wakker en ook elders hoor ik al kinderen huppelen richting sanitair. Tja, die eerste ochtend, we kennen het. We weten uit ervaring dat het morgen wel nog stil zal zijn in de kamers op dit uur. Tenminste, dat hopen we, want zo doet de naam van onze woonst (Waldrast) ons toch geloven. Om half acht wekken we de enkele kinderen die nog in dromenland zijn. De  meesten springen direct uit bed. Ze hebben er duidelijk zin in.

Rond acht uur lokt de geur van spek met eitjes de kinderen richting eetzaal. De plaatsen aan de tafel worden snel ingenomen. Op de bordjes liggen pistolets die ze kunnen beleggen met choco, smeerkaas, confituur of de spekeitjes. Ze hebben honger, dat is duidelijk, want in een mum van tijd is het ontbijt verorberd en de tafels opgeruimd. Ze willen skischoenen en ski’s gaan aanpassen en liefst zo snel mogelijk. Jef en zijn stalen ros staan al klaar om ons naar Elbigenalp te brengen. Als we daar uit de bus stappen zien en voelen we dat de zon haar uiterste best doet om die wolken weg te jagen en er is voorspeld dat het haar gaat lukken.

Terwijl een deel van de kinderen zich bezig houden in de sneeuw met glijden, iglo’s bouwen of gewoon gezellig samen zitten en verbroederen, dalen we met een kleiner groepje de kelders van skischule Knittel in. Een paar skischoenen, ski’s en skistokken rijker komen ze weer aansluiten bij de groep. De ski’s en stokken mogen we ter plaatse achterlaten in een spiksplinternieuwe container die er speciaal voor ons is neergezet (denken we). De schoenen gaan mee terug naar Holzgau.

We zijn juist op tijd terug om ons middagmaal (kervelsoep gevolgd door gebakken aardappeltjes, hamburger, sla, tomaten en appelmoes) soldaat te maken. Een chocopuddingske mit zahne is ons dessertje.

Na een zeer korte platte rust keren we in de namiddag terug naar de skipiste voor onze eerste skiles. De meesten kijken er enorm naar uit om er aan te beginnen, anderen nemen een toch eerder afwachtende houding aan.

Niet alleen de zon doet haar best deze namiddag. Alle Huveneertjes willen het skiën zo snel mogelijk onder de knie krijgen. Met vallen en opstaan lukt dit wel. Blozende kaken komen terug van de skipiste. Eens terug in ons huisje, staan de tasjes chocolademelk bekroond met een prinsenkoek op ons te wachten. Nadien vullen we onze dagboeken in.

Na het avondeten verwachten we de kinderen terug in pyjama voor de avondactiviteit. En naar jaarlijkse gewoonte passeert er weer een bont allegaartje van exotische dieren de revue: flamingo, tijger, toekan, koala, eenhoorn,… ! De aandelen van de onesie fabrikant zijn de laatste weken weer de hoogte ingegaan. Vanavond hebben alle meisjes genoten van een (verplicht) douchemoment. Beide geslachten zijn gestart met het creëren van een blijvende herinnering aan deze sneeuwklassen. Zij die snel klaar zijn kunnen nog een bandje macrameeën voor zichzelf of voor… 😉  Onze eerste dag in Oostenrijk was druk, vermoeiend maar vooral plezant. Morgen is er weer een nieuwe dag. En dat varkentje met zijn lange snuit… oh nee… dat is nog lang niet uit!

Slaapwel!

 

Dag 1 – 1 februari

Er was eens een klein rustig pleintje aan de kerk in Wintam… op 1 februari 2018 werd dat pleintje ingepalmd door een hoop Huveneertjes klaar om op een negendaags avontuur te vertrekken. Het wachten op de bus duurde een beetje lang, maar eens gearriveerd werd deze snel ingeladen met koffers, zakken, slaapzakken,… weer te veel volgens onze buschauffeurs, maar Wintam is eerst dus alles geraakt erin! Hopelijk hebben de Huveneertjes van Hingene minder ingepakt. De laatste knuffels en kusjes worden gegeven en plaatsjes in de bus worden ingenomen. Dat is het leven, geven en nemen. En hop, welle weg naar Hingene! Ook daar staan ze al een tijdje te verkleumen, zagen ze een bus passeren en moesten ze dus nog wat wachten en verder verkleumen. De bus wordt ook daar snel ingeladen. En oef, alles kan er in. Net. En in recordtempo. Ook onze Huveneertjes en de begeleiders kunnen net in de bus. Alle zetels bezet en na wat verschuivingen is iedereen tevreden. Die enkele traantjes zijn al opgedroogd als we de rijksweg oprijden. De sfeer zit er al snel in, zo zijn ze wel die Huveneertjes. PSP’s, kruiswoordraadsels, boekjes, spelletjes en de jaarlijks weerkerende snoepzakken van het Kruitvat komen boven. De geur van deze nieuwe bus wordt verdreven door geurtjes van salami, eitjes en snoep.

“Juf, mogen we al een boke eten?” , “Juf, zijn we al in Duitsland?”, “Juf, mag er een film op?”, “meester, wanneer gaan we stoppen, want ik moet precies toch al een beetje plassen?”. Dit is slechts een greep uit de vele, wederkerende vragen. Sommigen kunnen we beantwoorden, anderen nog niet. Daarvoor moeten we de banden met Alex en Jef, onze twee buschauffeurs nog wat aanhalen. Jef is de chauffeur die ons in Oostenrijk zal vervoeren naar daar waar we wensen. De banden zijn snel aangehaald en er worden zelfs al foto’s getoond van de bergen sneeuw ter plaatse.

De film laat nog even op zich wachten. Een spiksplinternieuwe bus heeft nog technische geheimen  op gebied van audio-visuele technologie. Maar een korte pauze en een helpende hand van één van de juffen zorgt toch voor een eerste film en dus rust in de bus. Alhoewel, we mogen besluiten dat onze kinderen (Jawel, deze week mogen we ze ‘onze’ kinderen noemen) zich voorbeeldig en rustig gedragen.

De middag is al snel daar. Bokes, slaatjes en wraps worden verorberd, blaasjes worden geledigd, en beentjes worden gestrekt op de speeltuin. Na deze welgekomen pauze, zorgen de smurfen voor de nodige afleiding in de bus. Maar ook de PSP’s, die nog niet leeg zijn, doen nog hun werk.

Werkzaamheden bestaan dus ook in Duitsland en zorgen voor enige vertraging tijdens onze reisweg. Voorlopig maken ‘onze’ kinderen zich hier nog geen zorgen in. De meesten van hen hebben dit zelfs niet waargenomen. Na de smurfen is het tijd voor de houten pop met de groeiende neus om de kinderen te boeien. Maar tegen de zessen beginnen ze toch een beetje nerveus te worden, de vragen volgen… “juf, wanneer gaan we nog eens stoppen?”, “meester, hoelang nog?”, “Juf, ik wil slapen, hoe moet ik dat doen?” De meeste vragen kunnen we beantwoorden, anderen bezorgen ons een glimlach…

Als we de Oostenrijkse grens naderen, horen we de eerste “ooooo’s”,   “aaaaaa’s” en “kijk daar, sneeuw” weerklinken in de bus. Daar worden wij nu eens blij van, die verwondering! Daarvoor doen we het!

De werkzaamheden onderweg hebben voor vertraging gezorgd en dat leeft nu pas onder onze kinderen. Het begint lang te duren, ook voor ons. Na een korte stop aan het JEKA kantoor is het nog even bollen naar ons verblijf. Als we rond half negen eindelijk aankomen aan Waldrast (oftewel Woudrust) weerklinkt er een luid applaus in de bus! Alex en Jef hebben ons veilig en wel naar hier gebracht. Valiezen worden uitgeladen, enkelen snellen naar het toilet. Onze kookouders arriveren ook en starten hun zoektocht naar de spaghetti. Waar is de spaghetti? Wij snellen ter hulp om deze zoektocht tot een vlot einde te brengen. De meesten kunnen nog wel iets achter de kiezen steken.

Terwijl de spaghetti gaart, verdelen we de kamers. En als ‘onze’ kinderen tevreden zijn, dan zijn wij het ook. De verdeling is door iedereen goedgekeurd, veel te zware valiezen worden naar boven gesleurd, bedden worden opgemaakt, knuffels worden klaar gelegd. Na de kamerverdeling eten we spaghetti bolognese. We vernemen van de kookouders dat ‘onze’ kinderen zeer beleefd zijn en een mooie uitspraak hebben. Mooi zo, zo hebben we het graag.

Na het eten is het echt wel tijd om voor de eerste keer onder de Oostenrijkse wol te kruipen. Het was een lange dag en het duurt dan ook niet echt lang voor de meesten in dromenland zijn. Morgenvroeg, bij het krieken van de dag, kunnen ze uit hun raam kijken en genieten van de bergen. Voor velen de eerste keer…

Wij zien een hier een aangename groep die er duidelijk zin in heeft. Dat blijkt na onze eerste evaluatievergadering. 😉

En dan komt er een varkentje met een lange snuit, maar ons verhaaltje is nog lang niet uit….

Slaapwel en graag tot morgen.