Dag 7 en 8 (terugreis)

Dag 8 – 8 februari

Goedemorgen, beste lezers, ’t is weer zover.  Een te korte nacht en de laatste dag, ’t leven kan hard zijn.  We maken er zeker nog het beste van.  Een gestalte verlaat de kamer.  Dat kan enkel meester Robert zijn, klaar voor zijn eerste ochtendwandeling richting kleinste kamertje.  Net voor zijn terugkeer wil de wekker van jetje geven.  Dit staan we niet toe.  De batterij mag er uit, we moeten straks toch inpakken.  Konijntje Duracell kan zijn energie opsparen.  De kamerdeur zwaait open en een hand zoekt de lichtschakelaar.  En ik zal het licht gezien hebben.  Nu nog de gordijnen open en er is geen weg meer terug, ook ik moet actief worden.  Daarvoor is meestal een kop koffie en een douche nodig, maar ik laat de teamleader voorgaan.  Hiërarchie moeten we in ons team respecteren.  Het geeft me wel de tijd om lakens en dekens al op te vouwen.  Een stukje inpakken lukt ook nog.  De haren op de kin moeten de vuilbak in.  Na een kwartiertje kunnen we onder de voorverwarmde douche.  Fris en welgezind kan onze wekdienst aan de slag.  Elke waldraster halen we uit zijn of haar droom.  Kamerdeuren zwaaien open.  Onze meisjes en jongens begroeten elkaar in de gangen.  Zo hoort het.  De zitbank aan de trap die naar de refter leidt, is in een wip gevuld met halfwakkere Huveneertjes.  Ze kunnen aftellen naar de klok van achten.

Radio 2 verwelkomt me in de refter.  Ons team doet hetzelfde.  De koffie geurt.  Keukengeluiden verraden de aanwezigheid van André, Myriam, Irène en Jef.  Ook hun laatste uren in Waldrast zijn geslagen.  Ook zij worden vanavond het land uitgezet.  Uit de speakers klinkt een opsomming van de files in België.  Daar kan ons zeskoppig zorgteam enkel om lachen.  Wij hoeven buiten niet aan te schuiven in een wagen om te mogen werken.  Wij ontwaken op de werkvloer!  En wij gaan niet naar ons werk, ons werk komt over zo’n 20 minuten naar ons toe.  Dat bevindt zich nu nog steeds op de eerste verdieping en wacht vol ongeduld op het sein om de refter in te palmen.

De klapdeuren gaan open en daar verschijnen onze sneeuwklashelden.  We manen tot voorzichtigheid aan, want de keukendeur staat onderaan de trap en de kookouders willen we niet vertrappeld zien door het jonge volkje.  Op straat blijft het heel rustig, weinig verkeer.  Holzgau baadt in de mist.  Bergtoppen zijn niet te zien.  De zon geeft wel licht, maar warmte uitstralen is onmogelijk.  Die taak is weggelegd voor onze kroost.  Onze kindjes zijn wakker en op.  Hun glimlach en grappen en grollen zijn onze warmte.  Het keukenteam rukt uit en het laatste ontbijt is een feit.  Er is keuze uit kaas en ham.  Zoete etenswaren zijn er ook weer bij natuurlijk.  De cel gezondheid en ongeregeldheden draait weer op volle toeren.  Siropen en andere medicatie worden verdeeld aan de eigenaars.  Zij vervoegen ons aan tafel en steken ook een broodje tussen de kiezen.  Tegelijkertijd nemen we het draaiboek voor vandaag nog eens door.  Iedereen kent zijn taken en kan rustig verder eten.  Het valt ons op, het is rustig aan tafel.  Dat is eigenlijk deze sneeuwklassen al altijd zo geweest.  Het heeft met de groep te maken en ook met de ruimte die we hebben in de refter.  Het is ook weer duidelijk hoe snel de leerlingen gedaan hebben met eten en afruimen.  De routine zit erin en nu moeten we naar huis?

We dagen de Waldrasters uit om de sneeuwklassen samen te vatten in één tekening.  Er hangt een prijs aan vast.  Aan motivatie geen gebrek, aan inspiratie wel.  Toch zet iedereen zijn of haar beste beentje voor.  Het blijft rustig in onze refter.  Radio 2 blijft ondersteuning bieden.  We onderbreken het tekenmoment.  We worden aan de skipiste verwacht voor de wedstrijd.  49 sportievelingen stuiven de trap op om hun skikledij aan te trekken.  Even snel staan ze terug beneden met skischoenen in de handen, handschoenen en helm op het hoofd.  Sommigen zijn opgeladen en willen voor goud gaan.  Anderen bekijken het nuchter en rustig.  ‘We zien wel’.  De spanning in het zorgteam stijgt ook.  ‘Batterijen van camera en fototoestel opgeladen?’  ‘Hebben we ze wel mee?’  Drukte om niets want natuurlijk hebben we alles bij.  ’t Is niet onze eerste keer hé!  Wel moeten ook de skischoenen van onze skiërs mee.  We moeten die achterlaten aan de skipiste.  Wat de Sint nooit mag, maar Jef wel, is ons huisje voorbij rijden.  Hij geeft een draai aan zijn autocar, iets verderop, en keert snel terug.  Jef opent de bagageruimte en skischoenen verdwijnen erin.  Als de bliksem nemen onze kampioenen een plaatsje in en Jef brengt ons weer veilig naar Elbigenalp.  Het sneeuwt lichtjes.  Gelukkig hebben we onze paraplu mee.  Niet voor onszelf, maar voor de lens van de camera.  We hebben onze trots en willen duidelijke beelden.   En de wedstrijd overdoen als er iets fout loopt, kan niet.  Autocar ‘De Duinen’ komt tot stilstand op de parking van Toni Knittel.  De deuren zwaaien open en onze 49 Huveneertjes haasten zich naar hun schoenen.  Terwijl zij hun schoenen aantrekken, spoedt ons zorgteam zich naar de blauwe container.  Het is daar warm en daar staan de ski’s.  Zoals altijd vormen we een menselijke ketting om de ski’s buiten klaar te leggen.  Deelnemers aan de wedstrijd, onze kinderen, plaatsen zich tussen ons en helpen een handje mee.  Tof hé?  Juf Nicole wil wel de bandjes rond de ski’s terug.  Daarop staan de nummers van de leerlingen en de kleur wijst op Hingene of Wintam.  Die wil zij bij houden voor volgende jaren!

Het is niet druk aan de skihut.  Naast onze groep is er nog de school uit Sint-Gillis-Waas.  In totaal betekent dat zo’n 70 kinderen.  Dat gaat wel even duren eer zij allemaal hun wedstrijd zullen geskied hebben, dat weten we uit ervaring.  De monitoren komen buiten met de nummers die onze deelnemers moeten aantrekken.  Deze monitoren zijn verkleed, het is immers carnaval.  We helpen de kinderen om de hesjes met nummer over het hoofd te trekken.  Op nummer hangen zij nu aan de lift en boven worden ze opgevangen door monitoren en dan is het wachten tot de 70 kinderen boven één grote groep vormen.  Er is duidelijk verteld dat elk kind 1 keer mag oefenen en 2 keer de slalom als wedstrijd mag afleggen.  De 2 leerkrachten uit Sint-Gillis-Waas zijn hier ook van overtuigd.  Wij stappen de skipiste op naar boven toe en zoeken een geschikte plaats om te filmen, onze 2 collega’s hebben daar al een statief voor hun camera neergepoot.  Dat hebben wij niet, maar wel een vaste hand.

Het lenskapje zetten we open en de paraplu eveneens.  Onze eerste kampioen neemt de start.  Onze fotograaf en cameravrouw schieten in actie.  Onze collega’s twijfelen nog even om een toertje over te slaan.  Als dan blijkt dat onze kinderen maar twee keer zullen skiën, zijn ze wat misnoegd.  Communiceren met monitoren is niet altijd je dat!  Er is iets veranderd in hun planning.  Ondertussen doen onze kampioenen het zeer goed.  Niemand valt en zij menen het!  Het is niet anders dan anders.  Alle kinderen skiën en dat na 5 lessen.  Top!

Het is koud en zeker aan de handen.  We bergen toestellen op en dalen af richting skihut.  Onze kinderen mogen op de minst steile helling vrij skiën.  Wanneer de monitoren er een eind aan maken, trekken onze kinderen hun schoenen aan en wordt het materiaal ingeleverd: stokken, ski’s en schoenen.  De helm moeten ze nog meenemen naar ons heem.  Onze kampioenen kijken uit naar de uitreiking van medailles en diploma.  Monitoren zijn nog druk in de weer om tijden te noteren op die diploma’s en een besluit te nemen.  Wordt het brons, zilver of goud?   Ons zal het worst wezen, maar die helden verwachten toch het hoogst mogelijke.  Monitor Harald (dit jaar niet onze monitor) haalt zijn trekzak (accordeon) tevoorschijn en zingt de ziel uit zijn lijf.  Alle kinderen verzamelen rond hem.  Dat hij ook nog kan jodelen, is fantastisch.  Hij is een geboren entertainer.  Dat wisten al wel langer.  Het lied ‘Treue Bergvagabunden’ weerklinkt en onze kinderen zingen mee uit volle borst.  Voor de kinderen uit Sint-Gillis-Waas is dit nieuw, dat is duidelijk.  Ook heeft Harald de zon zien zakken in de zee en de zee zien zonnen in de zak.  Blijkbaar is dat de song die symbool staat voor Vlaanderen, want ook vorig jaar was dat de klassieker van Gerri Bleifrei, de zanger en buur in Häselgehr.  Trouwens, wist je dat juf Hilde Gerri gecontacteerd heeft vanuit Holzgau dit jaar?  Jammer genoeg was hij te druk bezet.

Dan is het zover.  Monitoren Toni, Benedict, Hubert en Maggi lopen scheef van gouden, zilveren en bronzen medailles.  Onze jeugd omsingelen hen, ieder in eigen groep.  Dit scenario is een nachtmerrie voor onze cel fotografie.  Je zou overal willen zijn, maar moet keuzes maken.  Gelukkig staan de groepen niet te ver uit elkaar.  Kunst en vliegwerk is het vak van onze cel, maar de ademhaling komt pas tot rust wanneer alle kinderen en monitoren samen op de foto kunnen.  Dat is de afsluiter op de piste.  Fier poseren onze helden met diploma’s en medailles.  We halen de diploma’s terug op, zodat ze heel blijven.  Gelukkig sneeuwt het niet meer.  We bedanken de monitoren en vallen Jef in de armen.  Of toch niet?  We zien hem op de achterste bank in de bus.  Hij rust daar wat uit.  De deuren zijn niet open.  Een paar tikjes op een ruit en Jef komt tot leven.  We stappen in en vertrekken naar Holzgau.  Onze meisjes en jongens zijn tevreden.  Wij ook natuurlijk.  We mogen een proficiat toewensen.

Het middagmaal laat nog even op zich wachten.  Kookouder Jef vertelt ons dat Josée straks naar Waldrast komt.  We kunnen de kinderen beter inlichten dat ze niet moeten schrikken van de blauwe plekken in Josées aangezicht.  Iedereen is aan tafel en krijgt een wortelsoep voor de neus geschoven.  De kookouders nemen plaats achter de bedieningstafel en laten de kinderen aanschuiven.  André blijft achter in de keuken.  Dit gaat weer even duren!  We hebben wel tijd, maar ook honger.  Een afvaardiging van ons zorgteam springt mee in.  Om de beurt kieperen we op de borden: pittavlees, een pittabroodje, sla, tomaat, komkommer. Jef kwakt er nog wat cocktailsaus bij of pittasaus met look.  Geniepig halen we ketchup en mayonaise uit de keuken.  De pittasaus is niet gewild en de cocktailsaus heeft de geest gegeven.  De busjes uitwringen, helpt zelfs niet meer.  Jef doet nogal gewichtig over de ketchup, maar dit is toch de laatste dag!  We hoeven toch niet meer te besnoeien.  En plots moet het vooruit gaan.  Terwijl iedereen nog rustig knabbelt aan de hoofdmaaltijd, is André daar met het ijs, de dame blanche.  We worden nog overvallen met sinaasappelen, yoghurt, pudding,… kortom dit is restjesdag.

Onze Huveneertjes krijgen een complexe opdracht: valiezen inpakken, dekens opvouwen, pantoffels en eventueel tweede paar schoenen wegstoppen, slaapzakken opvouwen, alles naar beneden brengen en reiskoffers per school neerzetten.  Het is nu twee uur.  Terwijl de kinderen inpakken, maken ook wij alles klaar voor vertrek.  De muziekinstallatie moet in bakken, de spelletjes,…  Verloren voorwerpen proberen we bij de juiste eigenaar te bezorgen.  Hier en daar is nog wat hulp nodig bij het pakken, maar toch verloopt alles voorspoedig.  De plantrekkers hebben nu 3 tassen i.p.v. 1 reiskoffer.   We moeten touwen of plakband gebruiken, zo niet vinden ze morgenvroeg alles losgeslagen terug in de koffer van de bus.  Rond de klok van drieën staan nagenoeg alle koffers netjes bij elkaar.  De kinderen kunnen hun tekeningen nog afwerken.  De werkboekjes zijn al ingepakt.  En dan stopt een knalrode bestelwagen voor de deur.  Josée is terug onder ons.  Zij is in de wolken om onze kinderen terug te zien.  Zij vertelt honderduit en de kinderen hangen aan haar lippen.  Ze willen knuffelen.  We waarschuwen voor Josées rechter schouder.  Josée heeft heel haar avontuur bewust meegemaakt.  Details kan zij nog vertellen.  Het ergste vindt ze nog altijd die kindertjes!  Josée is nu entertainer van dienst.

Ondertussen zijn de kookouders klaar met de vaat en worden zij geacht de kamers te poetsen.  Dat betekent vooral stofzuigen, sanitair poetsen.   Op een tweetal kamers ligt nog een muts en wat bagage.  Ook dat wordt in orde gebracht.  We zijn vertrekkensklaar.

Rond half vijf krijgen we de laatste maaltijd.  Het wordt brood met kaas, salami, kalkoenfilet.  De kinderen mogen nog een boterham smeren om mee te nemen op de bus en een pakket van JEKA: een appel, een suikerwafel, een koek en een flesje plat water.  Wij weten uiteraard dat er ook liters Almdudler verborgen zitten in de handbagage.  De kookouders worden nog eens bezongen als bedanking en de winnaars van de tekenwedstrijd krijgen hun prijs.  Dan rest ons… wachten.  Josée blijft maar vertellen.  Haar fanclub groeit aan.

Rond half zeven nemen we afscheid van de kookploeg.  Zij gaan naar huis met een tweede autocar van ‘De Duinen’, ook Josée.  Een dokter en verpleegster zullen haar begeleiden.  Hoe gaan de komende 12 uur er voor haar uitzien?  We wensen haar toch nog het beste.  Ze kreeg wel een grote dosis pijnstillers, maar wat zal het worden?

Terwijl de kookouders Waldrast verlaten, onze kindjes met medelijden achterblijven, wij onze vragen hebben bij het transport van Josée, rijdt Jef ons voorbij.  We vertellen de kinderen rustig te blijven terwijl het zorgteam de koffers in de bagageruimte zal stapelen, rekening houdend met het lossen morgenvroeg.  De koffers Hingene en Wintam mogen niet tussen elkaar.  Chauffeur Jef zal de bus verlaten in Herentals.  Meester Robert is bij de pinken en zorgt ervoor dat Jef zijn reiskoffer zal terugvinden wanneer hij morgenvroeg de pijp aan Maarten geeft.

Bij de kinderen worden duo’s gevormd, de buren in de autocar straks.  Om zeven uur doven we de lichten in Waldrast en gaat het richting Stanzach.  We melden ons aan op het bureau van JEKA.  We rijden in de slipstream van tweelingbus ‘De Duinen’.  De koplampen weerkaatsen in de skibak van de voorganger.  We verbieden de kinderen om te eten of te drinken totdat we de autosnelweg bereiken.  Op de autosnelweg komt Shrek erbij en het is rustig op de bus.  Dit is het signaal om snoep en chips aan te vallen.  De film wordt onderbroken voor de eerste stop ‘Illertal’.  Het is kwart over negen.  De architect van Illertal heeft genoeg fantasie gehad om dit wegrestaurant op te richten.  Voor kinderen is dit te gek.  Het gebouw zijn twee reusachtige ijshoorntjes.  Binnen veel felle kleuren, steentjes zwart en wit in de toiletten en ook vogelgeluiden.  Het is er allemaal wat over, maar het deert ons niet.  En wie we daar hebben, onze kookouders!  Josée is geen zeurpiet.  Het gaat haar goed en zeker nu ze de kindjes weer ziet.  Dus ook zij zat op de tweelingbus voor ons.  Verwonderen we ons wanneer onze Huveneertjes hun toilettickets willen verzilveren?  Ze worden ingeruild voor drank en snoep of chips.  Het is twintig voor tien.  Alex kruipt achter het stuur.  Alex was onze tweede chauffeur tijdens de heenrit!  Hij is nu overgestapt uit de bus voor ons.  Hij tuft met ons tot in Hockenheim.  Shrek wordt vervolgd en na de film brengt onze cel ‘verhalen voor het slapengaan’ het verhaal van prinses prot.  Het is muisstil op de bus.  Het verhaaltje is uit en de zetels met inzittenden gaan onderuit.  Het is slaaptijd.  We rijden de nacht in, het is stil.

Slapen is niet iedereen gegeven, toch blijft het rustig.  Ook dat is niet altijd gelukt vorige jaren!  Rond middernacht bereiken we Hockenheim.  Alex rijdt de parking op, omgeven door vrachtwagens.  Ook de tweelingbus baant zich een weg tussen de smalle doorgang van vrachtwagens.  De chauffeurs slapen.  Wij blijven op de bus en slapen door.  Alex verdwijnt en Jef kruipt weer achter het stuur.  Voor onze chauffeurs is het respecteren van rij- en rusttijden een kluwen.

Het eentonige geluid van de motor en de achterlichten van vooral vrachtwagens in de verte zijn vermoeiend en wakker blijven is haast onmogelijk.  Huveneertjes wringen zich in allerlei bochten om de slaap te vatten.  Sommigen gebruiken de schoot van de buur en plooien zowat dubbel.  Gelukkig zijn zij nog zo lenig.

Rond 3 uur nemen we de afslag ‘Brohltal-West’.  Jef probeert zo dicht mogelijk bij de ingang van het restaurant te stoppen.  Heel de bus is wakker en we kunnen met z’n allen een plasje maken.  We laten de kinderen wat vals spelen en de € 0,70 kan in de geldbeugel blijven.  Of toch niet?  Haribo beleeft weer hoogdagen, ook al is het nacht.  Ook Pringles klaagt niet.  Weer wat voorraad ingeslagen.  Wat kan ons nu nog overkomen?  Honger en dorst zijn niet aan de orde.  Het is koud buiten, zo rond het vriespunt.  We warmen ons zo snel als mogelijk op in de bus.  We tellen onze Huveneertjes en wijzen nog eens op het feit dat het nacht is.  Het is onmiddellijk stil.  Rare houdingen worden weer aangenomen en in geen tijd slaapt het jonge volkje.

Rond vijf uur bereiken we de grens met Nederland.  Het valt op.  Hier hebben ze wel verlichting naast de autosnelweg.  We kunnen de afrit ‘Landgraaf’ nemen, onze kampioenen kunnen nu toch allemaal skiën.  Die piste zal nu niet open zijn waarschijnlijk.  We bollen verder.

Het is half zes en Jef rijdt met ons gewoon de stelplaats van hun bussen binnen in Herentals.  We rijden langzaam door een erehaag van bussen, autocars en bussen van De Lijn.  Sommige rijden uit, de dagtaak begint.  Zal Jef ons hier dumpen?  Daar staan we dan!  En ik heb meester Maurits al verwittigd dat we rond 06.15 uur zullen aankomen in Hingene.  In ieder geval, Jef heeft het met ons gehad en zwaait nog even.  De kindjes blijven slapen.  Een volgende chauffeur, deze keer met cowboyhoed, neemt de teugels in handen.  ‘Het is te hopen dat hij niet rijdt zoals hij er uitziet’, aldus meester Robert.  En het is waar, er zijn al genoeg cowboys op de weg.  Hoe geraken we nu uit deze hangar?  Een druk op de knop en een reusachtige poort voor ons gaat open.

We kunnen verder.  We verlaten de ring richting Boom.  Het is vrij druk.  Toch verloopt onze reis vlotjes.  We wekken de kindjes en delen de diploma’s uit.  Ook de identiteitskaarten geven we terug.  Ik vermoed dat niet alle kinderen weten wat ze in de handen gestopt krijgen.  Zo’n nachtreis is niet echt zo prettig natuurlijk.  Geroezemoes stijgt op.  Stilaan nemen de kinderen afscheid van elkaar.  We hebben goed gegokt, rond kwart over zes staan we stil op de parking van de Spar.  De ouders van onze dapperen staan klaar om hun oogappels in de armen te nemen.  Dank je wel voor de bedankingen die we krijgen.  Koffers worden uitgezocht en ouders kunnen naar huis met hun kindjes, wij zijn ze kwijt.  Voor even want na de krokusvakantie zijn ze terug!  Ook enkele kinderen danken ons nog snel en in geen tijd is de parking leeg.  We wuiven nog even naar onze delegatie zorgteam en de kinderen uit Wintam, maar niemand heeft daar nog oog voor.  Een behouden thuiskomst allemaal.  En onze chauffeur met hoed is een lieve en rustige chauffeur.  Bedankt aan alle chauffeurs en vooral aan Jef.  Welterusten beste Huveneertjes.  Vertel maar gerust jullie verhaal.

Dat was ons avontuur in het Lechtal, een verhaal dat er mag zijn.  En dat varkentje…………………………….  is gewassen!

  • Het was weer fantastisch. Een fijne groep.  Wij mochten genieten van hen.
  • De gemiddelde leeftijd van de chauffeurs van ‘De Duinen’ ligt veel hoger dan die van het zorgteam.
  • We hebben contact opgenomen met kookvader Jef. De reis is voor zijn Josée beter verlopen dan verwacht.  Woensdag zal zij geopereerd worden en kan daarna revalideren.  Zij zou over drie weken terugkeren naar Oostenrijk en koken voor zo’n 90 personen.  Daar moet zij een kruis over maken en dat vindt zij niet fijn.  Zij wil later onze kinderen nog wel eens zien, misschien zelfs op school.
  • We hebben als groep een pluim gekregen van de kookploeg omdat het afruimen netjes verliep en ons zorgteam insprong op moeilijke momenten. Ook een pluim van een langlaufer die zich verwonderde dat onze groep gedisciplineerd langs de laupe wandelde en niet erop.  Blijkbaar heeft hij zich daar in het verleden aan geërgerd.
  • We moeten zoveel mensen bedanken en dan is het gevaarlijk om iemand te vergeten: ouderraden van Wintam en Hingene, ouders, kinderen, directies, secretariaat, ICT-coördinator, sponsors (aankoop wafeltjes), JEKA, busmaatschappij ‘De Duinen’, schenkers van skikledij, Pieter en Magda, Leen (voor haar 20ste deelname in het zorgteam), kookouders, monitoren en een stel andere Oostenrijkers,…
  • Het zat wel mee voor ons: niet te koud, we hebben zon gezien, sneeuw was er genoeg, iedereen kan skiën, geen ongelukjes.
  • Alle foto’s zijn wel terug te vinden via de site van de school, maar indien de kinderen graag die foto’s bewaren voor de rest van hun leven, kunnen ze een stick meebrengen naar de klas. We zetten met plezier alle foto’s erop.  Er volgt nog een film die we te koop aanbieden, maar die laat nog wel wat op zich wachten.  Die moet nog gemonteerd worden.  Daarover hoort u nog wel iets als die klaar is.
  • Morgen is Leen jarig en brengen we een bezoek aan haar met ons zorgteam. Dankjewel, Leen, voor die 20 jaar en uiteraard…  hiep, hiep, hoera en nog vele, vele jaren.

Dag 7 – 7 februari

Vandaag wekt de klok ons weer om 6.45 uur. Meester Guy zet dat ding meteen weer af. Hij stapt  vandaag als eerste in de douche. Ik trek het gordijn open en zie hetzelfde als gisteren. Hopelijk klaart het nog wat op en blijft het droog. In de kamers heerst nog volledige stilte. De kinderen mogen tot half acht blijven liggen om dan gewekt te worden door juf Karen of juf Hilde.

Ons ontbijt bestaat uit broodjes, spek met eieren, smeerkaas, confituur, … koffie, thee of melk. De eigenlijke “werkdag” begint in Oostenrijk omstreeks 8.45uur. Maar natuurlijk gelden op sneeuwklassen heel andere uren dan op een schooldag in Hingene of Wintam. Deze voormiddag zijn er twee activiteiten gepland : eerst vullen de kinderen hun dagboek aan en nadien wordt er een lesje begrijpend lezen afgewerkt. De meesten maken er een samenwerkende vennootschap van, een enkeling wil het privé afwerken. Ieder zijn keuze. De tweede activiteit is voor ons iets helemaal nieuw. We zijn voor het eerst op sneeuwklassen in Holzgau en één van de topbezienswaardigheden is de hangbrug die werd gebouwd in 2011. Enkele technische gegevens : 200m lang, 110m hoog en een maximum van 630 personen kan de brug dragen. Het is ook meteen de langste hangbrug in Oostenrijk. Daar stappen we met goede moed naartoe. Aan de kerk hebben we een afspraak met Pieter gemaakt. Deze Hingenaar heeft deze tocht al meermaals gedaan en wil dat overdoen in ons gezelschap. Meer nog, hij wil ons leiden.  Een smal pad in diepe sneeuw dwingt ons achter elkaar aan te lopen.  De ijzige ondergrond maakt het glad.  Wie schoentjes zonder profiel draagt, schuift wel eens in de armen van de wandelaar achter zich.  De tocht loopt deels over het rodelparcours en we kruisen ook de skipiste.  Na een halfuur bergopwaarts stappen, bereiken we onze bestemming. Een spectaculair zicht. Hier moeten we toch eens over stappen! Voorzichtig zetten we de eerste passen op de ijzeren roostering van de brug. Iedereen volgt en meteen voel je dat de brug begint te wiebelen. Maar geen nood, alles ziet er zeer stevig en veilig uit. Hoogtevrees blijkt in onze groep onbestaande, want iedereen waagt zich naar de overkant. Of dat met een lichtjes verhoogde hartfrequentie is, kunnen we niet meten. De terugtocht gaat heel wat sneller en tegen de klok van twaalf zijn we terug in ons huis. We kunnen meteen aanschuiven aan tafel. We starten met broccolisoep. Ondertussen liggen de kroketjes al in de frituurolie te pruttelen tot ze goudgeel zijn. We schuiven aan bij Jef, Myriam en Irène.  Wij richten onmiddellijk de cel keukenhulp op om het drietal bij te staan.  We willen tempo.  Op onze borden worden de kroketten aangevuld met vol-au-vent. De vakkundig gesneden sla en tomaten krijgen ook hun plaatsje. Aan presentatie lappen we onze laars.  Wij zijn Sergio Herman niet.  Een sexy gerechtje is hier niet van tel. Hier hebben ze gewoon honger.  De kookouders lopen af en aan van de keuken naar de refter om de hongerige maagjes te vullen. Het middageten valt duidelijk in de smaak bij onze huveneerkes. Afsluiten doen we met een puddinkje.

Van “platte” rust na het eten is er geen sprake, want om half twee vertrekt de bus weer richting skipiste. Het is opvallend dat onze dagen dit jaar eivol zitten. Er is weinig of geen tijd om veel uit te rusten. Het goede weer maakt natuurlijk ook dat we veel naar buiten kunnen gaan. Maar… beter dit dan regen.

Vijfde skiles vandaag en meteen ook de laatste, want morgen rest er nog enkel een korte slalom om het diploma en de medaille te verzilveren. Dus alle oefeningen zijn gericht op het nemen van bochten. De monitoren hameren er op dat ze goed in het spoor moeten blijven dit is niet voor iedereen zo’n evidentie.  Je gaat het snelst van het ene naar het andere punt door rechtdoor te gaan. Maar helaas, de zuivere afdaling staat niet op het programma van de skiwedstrijd.

De kinderen worden door hun monitoren snel en vakkundig langsheen de oranje kegels geleid die op de skipiste staan verspreid. Ook al heel wat beginners onder onze skiërs gaan de ankerlift op tot boven. Toch wel een hele prestatie. “Juf,’t was plezant vandaag, meester ik ben op de lift niet gevallen,” zijn veel gehoorde reacties na deze skiles.

Om vier uur worden de ski’s en de schoenen weer uitgetrokken en de juffen en meesters helpen hen om alle ski’s op hun plaats te zetten. We hebben hen beloofd na deze skiles nog naar de winkel te gaan om een souveniertje te kopen. We besluiten om dat in Elbigenalp te doen. Daarom laten we de schoenen in de koffer van de bus achter en Leen en juf Nicole rijden mee naar Holzgau om ze daar weer uit te laden en in ons huis te zetten. Ondertussen doen de huveneerkes hun inkopen en om zes uur nemen we de lijnbus naar huis Waldrast in Holzgau.

Wanneer we daar aankomen is het meteen tijd om aan ons avondmaal te beginnen. Op het menu: brood met kaas, hespenworst of rauwe hesp. Wie het liever zoet houdt, kan kiezen uit confituur of choco.

Vandaag is het onze laatste avond in het Lechtal. Onze huveneerkes weten van hun voorgangers dat dit het moment is om een afscheidsfeestje te bouwen. Juf Karen neemt plaats aan de muziekinstallatie en speelt de favoriete muziek van onze jongelingen. Er wordt gezongen en gedanst. Hier en daar waagt een koppeltje zich aan een “slow”. Weer vallen ons de vriendschapsbanden op tussen Hingene en Wintam. Misschien worden hier de kiemen gelegd van meer langdurige vriendschappen. Het  urbanuslied “Ge moogt naar huis gaan,” sluit de avond af en juf Hilde maakt een treintje naar de slaapplaatsen. Iedereen wordt een goede nachtrust gewenst en om tien uur is het stil op de kamers. Ook de leerkrachten kunnen aan hun laatste overlegmoment beginnen.

En daar komt het varkentje met zijn snuit… ons verhaaltje is hier bijna uit…

Slaapwel…

Om je beter van dienst te zijn maakt deze site gebruik van cookies.

Accepteer onze cookies om zo vlot mogelijk op onze website te surfen. Meer info over het privacybeleid, klik hier